Ἡ ἀγρανάπαυση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος ἐπεκτάθηκε σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς δραστηριότητες τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης· ἡ διεθνὴς παρουσία της εἶναι πλέον μηδαμινὴ ἕως ἀνύπαρκτη κι ὁ μοναδικὸς μᾶλλον κλάδος δράσεώς της εἶναι ἡ χρήση τοῦ εὐρώ, τὸ ὁποῖο στηρίζουν θερμῶς οἱ κάτοικοι τῆς Εὐρωζώνης, ἐνῶ καὶ στὸ Λονδίνο οἱ ἐμπορευόμενοι τὸ προτιμοῦν ἀπέναντι στὴν στερλίνα καὶ στὸ δολλάριο. Ἡ ἄνευ ὅρων ὑποταγὴ τῶν περισσοτέρων κυβερνήσεών της, μετὰ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, στὴν ἀτλαντικὴ πολιτικὴ πληρώνεται ἄσχημα· ἡ Δύση ἐπέστρεψε στὴν ψυχροπολεμικὴ περίοδο, ἐνῶ ἡ ἀμερικανικὴ κοσμοκρατορία βρίσκεται στὴν δύση της κι οἱ Ἀναδυόμενοι ἀναδεικνύενται σὲ κυρίαρχο παράγοντα στὴν παγκόσμια σκηνή. Ἡ Γερμανία φέρει τὸ μεγαλύτερο βάρος, καθὼς περιφρόνησε ἐντελῶς τὶς εὐρωπαϊκὲς δεσμεύσεις της καὶ κατέστη τυφλὸ ὄργανο τῆς νατοϊκῆς ἐπιβολῆς· Τὸ Βερολίνο ὑφίσταται τὶς συνέπειες μὲ τὴν ὕφεση ἐγγενῆ πλέον, τὴν ἄνοδο τῆς ἀκροδεξιᾶς συνεχῆ κι ἀβέβαιο κυβερνητικὸ μέλλον.