Οἱ ἀναζητήσεις τῶν Εὐρωπαίων κι ἡ κατακραυγὴ κατὰ τῶν κυβερνήσεών τους, κυρίως τῶν μεγάλων χωρῶν, μὲ πρῶτο στόχο τὴν γερμανική, μᾶλλον ἔχουν τὰ πρῶτα ἀποτελέσματα· στὸ Βερολίνο, ἡ τρικομματικὴ συνεργασία κλείνει τὰ δύο χρόνια, μὲ ἔντονη τὴν δυσαρέσκεια τοῦ λαοῦ της καὶ τὴν κατάρρευση τῆς δημοτικότητος τῶν τριῶν, χωρὶς οὐδεμία προοπτικὴ ἀνακάμψεως τὴν ἑπόμενη διετία κι ἀπειλητικὴ τὴν ἄνοδο τῆς ἀκροδεξιᾶς. Οἱ σοβαροὶ ἀναλυτὲς διερωτῶνται, «εἶναι διατεθειμένα τὰ κόμματα νὰ ὁδηγηθοῦν σὲ μονοψήφιο ποσοστὸ ὅλα τους ἢ στὴν ἀνυπαρξία τους, μὲ τὴν χώρα σὲ ἄγνωστο δρόμο;» κύρια αἰτία εἶνα ἡ ἀπόλυτη ὑποταγὴ στὶς ἀτλαντικὲς ἐπιταγές, μετὰ τὴν ἔναρξη τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου. Ἡ εὐρωπαϊκὴ πολιτικὴ εἶχε ξεχασθεῖ κι ὁ Γαλλογερμανικὸς ἄξων, ἡ κινητήριος δύναμις τῆς εὐρωπαϊκῆς συνοχῆς, εἶναι σὲ ἀχρησία. Ἔχουν τὶς δυνατότητες ἀντιδράσεως οἱ ἡγεσίες τῶν κομμάτων ἢ οἱ ἀτλαντικὲς δεσμεύσεις τους εἶναι ἰσχυρότερες; Δύσκολη ἡ ἀπάντηση…