Οἱ πιέσεις τῶν σπουδαίων οἰκονομικῶν κύκλων καὶ τῆς ἀγορᾶς, πρὸς τὴν Εὐρωπαϊκὴ Κεντρικὴ Τράπεζα καὶ τὶς κυβερνήσεις τῶν μεγάλων χωρῶν κυρίως, εἶναι πιεστικότατες, μὲ τὴν εἰσβολὴ στὴν Εὐρωζώνη τῆς ὑφέσεως· ἡ αὔξηση τῶν βασικῶν ἐπιτοκίων, ἰσχυρίζονται ὅλοι τους, συνέβαλε ὁπωσδήποτε στὴν ἀνάσχεση τοῦ πληθωρισμοῦ, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι δὲν συνεκτιμᾶται κι ἡ κατάσταση τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκονομίας, διαφορετικά, «ἡ ἐγχείριση ἐπέτυχε κι ὁ ἀσθενὴς ἀπεβίωσε»· δεύτερο, εἶναι ὁ ἀντίκτυπος τῆς τακτικῆς αὐτῆς στὴν παγκόσμια οἰκονομία κι ἡ ὑποχώρηση τῆς ζητήσεως εὐρωπαϊκῶν ἀγαθῶν κι ἀκόμη περισσότερο προϊόντων τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας. Ἰσχυρότερες εἶναι οἱ πιέσεις στὴν Γερμανία, ὅπου βρίσκεται καὶ ἡ Φραγκφούρτη καὶ θεωρεῶιται ἡ χώρα ἡ ἀτμομηχανὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκονομίας· μέχρι τώρα οἱ κυβερνήσεις δὲν ἐλάμβαναν σοβαρὰ ὑπ’ ὄψιν τὶς διαμαρτυρίες αὐτές, ἀλλὰ ἡ ἄνοδος τῆς ἀκροδεξιᾶς πανευρωπαϊκά, μετὰ καὶ τὴν ἀποτυχία τῆς οὐκρανικῆς ἐπιχειρήσεως, ἀλλάζει πολλά…