Ἡ προβολὴ τοῦ «Ἐγὼ» στὴν πολιτικὴ ζωή, ὡς μοναδικὴ ἐλπίδα γιὰ ὅλα τὰ κακά, εἶναι τὸ πρῶτο ἀξίωμα κάθε ὁλοκληρωτικῆς ἰδεολογίας· τὸ Ἐγώ του πρόβαλε ὁ Χίτλερ κι εὐλόγησε ὁ Μάρτιν Χάιντεγκερ, καὶ Μουσουλίνι, ὅπως καὶ Λένιν, Στάλιν, Μάο. Ἀλλὰ ὁ Χολλυγουντιανὸς εἶναι ἄτυχος, ἐπειδὴ παρὰ τὴν τέλεια ἀμερικάνικη προπαγάνδα καὶ τὴν πληρέστατη κάλυψη τῆς διαπλοκῆς καὶ τοῦ κρατικοδιαίτου κεφαλαίου δὲν ἔτυχε ὑποστηρίξεως, παρὰ μόνο τοῦ σκληροῦ συριζαϊκοῦ πυρῆνος, μὲ τὶς ἴδιες αὐταρχικὲς ἀπόψεις· οἱ δημοσκοπήσεις κατέγραψαν πληρέστατα τὴν κατάρρευση του, ἀλλὰ ἐὰν συγκριθοῦν τὰ ἀποτελέσματά τους μὲ τὶς προεκλογικὲς προβλέψεις τους. Ἔπεσαν κατὰ ἕνα τρίτο ἔξω τουλάχιστον, ὁπότε κι ὁ θαυματοποιὸς ἔχει τὴν ἴδια τύχη.