Οἱ ἀντιδράσεις τῶν Εὐρωπαίων στὶς κινήσεις τῆς ἡγεσίας τους, κυρίως τῶν οἰκονομικῶν κύκλων καὶ τῆς ἀγορᾶς, καταγράφονται ἐμφανέστατα στὰ κοινωνικὰ δίκτυα, καθὼς οἱ ἐφημερίδες εἶναι φιλοατλαντικές· χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶναι ἡ εὐνοϊκὴ ἀποδοχὴ τῆς νίκης τοῦ Ρομπέρτου Φίτσο στὴν Σλοβακία, ποὺ μᾶλλον σχηματίζει κυβέρνηση μὲ φιλορωσικὸ προσανατολισμό, ἐνῶ ἀντίστοιχες πιέσεις, γιὰ ἀλλαγὴ πολιτικῆς, ἀσκοῦνται καὶ στὴν Τσεχία καὶ Πολωνία. Τὸ ἀξιοσημείωτο εἶναι, ὅτι οἱ ἀλλαγὲς εἶναι πιὸ ραγδαῖες στὶς πρώην κομμουνιστικὲς χῶρες, οἱ ὁποῖες κι εἶχαν πρωτοστατήσει στὴν φιλονατοϊκὴ τακτικὴ τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ τώρα συναντοῦν τὴν ἔντονη δυσαρέσκεια τῆς κοινῆς γνώμης, ἐξ αἰτίας κυρίως τῆς σοβαρῆς οἰκονομικῆς κρίσεως καὶ τῶν πληροφοριῶν γιὰ γενικευμένη διαφθορὰ στὴν Οὐκρανία. Οἱ κυβερνήσεις τῶν μεγάλων χωρῶν ἀναλαμβάνουν τὴν εὐθύνη γιὰ ἀποκατάσταση τῆς συνοχῆς καὶ τοῦ κύρους τῆς Εὐρώπης. Ἡ Γερμανία ὅμως εἶναι τὸ μεγαλύτερο ἐμπόδιο, καθὼς στὴν τρικομματική της κυβέρνηση πρωτοστατοῦν οἱ φιλοατλαντικοί.