Ἡ ἀποδήμηση τοῦ Χρόνη Ἀηδονίδη, πλήρους ἡμερῶν στὰ 95 του χρόνια, στερεῖ τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία ἀπ’ τὸν κύριο ἐπιζῶντα ἐκφραστῆ τῆς δημοτικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς· ἔχει διατηρήσει ὁλοζώντανη τὴν παράδοση τοῦ Σίμωνος Καρρᾶ, μαζὶ μὲ τὴν Δόμνα Σαμίου, κι ἔχει ἐμφυσήσει τὴν ἁρμονία της σὲ πολλὲς γενιὲς Ἑλληνοπαίδων, ὅταν ἦταν ἐπὶ σοσιαλισμοῦ σὲ διωγμό, γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῆς ἀμερικανικῆς χολλυγουντιανῆς, μέσα ἀπ’ τὴν ἅλωση τοῦ τύπου, ἐντύπου καὶ ἠλεκτρονικοῦ, καὶ μὲ τὴν ὁλόπλευρη κυβερνητικὴ συμπαράσταση. Παραμένει φάρος τῆς μουσικῆς, ὄχι ὡς ἀπολαύσεως, παρὰ ὡς τρόπου ζωῆς καὶ ἤθους τῶν νέων μας καὶ συνέβαλε ἐμπράκτως στὴν ἀνάταση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ ἑλληνικὴ μουσικὴ εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς δημιουργικότητός μας…