Ὡς νέα ἐκκίνηση τῆς διεθνοῦς παρουσίας τῆς Εὐρώπης θεωρεῖται τὸ τρέχον Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο, ἂν καὶ εἶναι πολλοὶ οἱ σκεπτικιστές του· ὁπωσδήποτε ἡ παρουσία τοῦ Ἐμμανουὴλ Μακρὸν σὲ Ἱερουσαλήμ, Ραμάλλα, Ἀμμὰν καὶ Κάιρο ἦταν ἡ πρώτη μὲ καθαρὰ εὐρωπαϊκὸ στίγμα, ὁπότε ἀναμένεται νὰ ἔχει οὐσιαστικὴ συμπαράσταση ἀπ’ τοὺς ἑταίρους καὶ ἰδιαιτέρως ἀπ’ τὴν Γερμανία. Αὐτὸ θὰ φανεῖ στὴν πράξη κατὰ τὸ δεῖπνο τῶν ἡγετῶν, καθὼς τὸ πνεῦμα ἔχει ἀλλάξει στὴν εὐρωπαϊκὴ κοινὴ γνώμη, ἡ ὁποία στηρίζει τὸ Ἰσραήλ, στὴν αὐτοάμυνά του, ἀλλὰ καὶ ἐπιμένει στὴν ἐφαρμογὴ τοῦ διεθνοῦς δικαίου καὶ τῆς προστασίας τῶν ἀμάχων, κι ἀπ’ τὸν Βενιαμὶν Νετανιάχου ἔγκριση γιὰ τὸ γαλλικὸ νοσηλευτικὸ πλοῖο, σὲ βοήθεια τῶν κατοίκων τῆς Γάζας. Πάντως, ἡ στάση τῶν λαῶν εἶναι ἐντελῶς διαφορετική, ἀπὸ τὴν πρὸ διετίας κατὰ τὶς παραμονὲς τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου, ὅταν ὅλοι τους εἶχαν ἀποδεχθεῖ πλήρως τὴν ἀτλαντικὴ ὑποταγή.