Οἱ ἀλλαγὲς τακτικῆς τοῦ Χολλυγουντιανοῦ, ποὺ οὔτε εἶναι μεταπλάσεις οὔτε καὶ μεταμορφώσεις του, ἀποβλέπουν στὴν ἐξασφάλιση χρόνου, γιὰ τὴν ἄμυνά του ἀπέναντι στὸν συριαζαϊκὸ κομματικὸ μηχανισμό· ἐγκαταλείπει καὶ τὸν σχολιασμὸ τῶν ἀντιπάλων του στὴν Κουμουνδούρου καὶ στρέφει τὰ βέλη του κατὰ τῆς κυβερνήσεως, θυμίζοντας τὴν ἀκραία δημαγωγία τοῦ Ναπολεοντίσκου. Ἀποδεικνύεται καὶ πάλι ὀλίγιστος κι ἀνίκανος ἀκόμη καὶ γιὰ ἀντιγραφή, ὄχι φυσικὰ γιὰ πολιτικὴ ἀντιγραφή, ἐπειδὴ αὐτὴ ἀπαιτεῖ καὶ συγχρωτισμὸ μὲ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα· εἶναι δύσκολος λαὸς ὁ ἑλληνικὸς καὶ δὲν πείθεται εὔκολα ἀπὸ τὴν ἀμερικανικὴ προπαγάνδα. Ψηφίστηκε, ὅπως ψηφίστηκε ἀπὸ μερικὲς δεκάδες χιλιάδες Συριζαίους, ποὺ ἀμφιβάλλουν τώρα κι οἱ ἴδιοι τὸ τί ἔκαναν, ἀλλὰ ὄχι κι ἔγινε ἀρχηγός…