Στὴν ἀναζήτηση διεξόδου στὴν μεσανατολικὴ πολιτική της βρίσκεται ἡ Ἀμερική, ἀλλὰ χωρὶς ἀποτέλεσμα· μεταπολεμικὰ στήριζε μονίμως τὶς ἐπιλογὲς τοῦ Ἰσραὴλ καὶ προσέφερε κάλυψη στοὺς Ἄραβες, ἔναντι τῆς κομμουνιστικῆς ἀπειλῆς. Ἀλλά, τώρα τὰ πράγματα ἄλλαξαν· ὁ ἀριστερὸς κίνδυνος ἐξέλιπε κι ἡ συμπαράσταση Ρωσίας καὶ Κίνας προσφέρεται χωρὶς ἀνάμιξη στὰ ἐσωτερικὰ τους, ἀλλὰ μὲ ἐπαρκῆ πολεμικὴ καὶ οἰκονομικὴ βοήθεια. Στὸ Ἰσραὴλ ἐπίσης χάθηκε ἡ παλιὰ ὁμογνωμία ὅλων τῶν πολιτικῶν δυνάμεων σὲ περίπτωση πολέμου, ἐνῶ ἡ κατακραυγὴ κατὰ τοῦ Βενιαμὶν Νετανιάχου εἶναι διάχυτη κι οἱ διαδηλώσεις ἐναντίον τοῦ πρωθυπουργοῦ, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία του· ἡ Οὐάσιγκτον γνωρίζει, ὅτι, ἂν τὸν πιέσει σὲ ὑποχωρήσεις στὴν Γάζα, μπορεῖ νὰ χάσει τὴν ἐξουσία κι ἡ χώρα θὰ βιώσει μακρὰ περίοδο ἀκυβερνησίας. Ἀπ’ τὴν ἄλλη, ἂν δὲν ἐνδώσει στὶς ἀραβικὲς ἀπαιτήσεις, χάνει τὶς μεγάλες καὶ πλούσιες ἀραβικὲς χῶρες, μὲ ἀπρόβλεπτες παρενέργειες στὸ μέλλον.