Ἡ προσαρμογὴ τῶν μικρῶν ἐθνικῶν οἰκονομιῶν στὴν νέα ἐποχὴ φαίνεται πιὸ δύσκολη ἀπὸ ἐκείνη κάποιων μεγάλων, ὄχι ὅλων, ἀλλὰ περισσότερο τῶν Δυτικῶν· κύρια αἰτία, αὐτὴ ὀφείλεται πρωτίστως στὴν ἀπροθυμία τους ἐφαρμογῆς τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας στὴν καθημερινότητά τους, γιὰ κάλυψη τακτικῶν ἢ ἐκτάκτων ἀναγκῶν τους. Πολλὲς πολυεθνικὲς ἔχουν ἀποδεχθεῖ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ψηφιοποιήσεως στὴν λειτουργία τους, μεταφέροντας ἁρμοδιότητες στοὺς ὑπαλλήλους καὶ τροποποιόντας τὴν αὐταρχικὴ ἱερατικὴ κι ἱεραρχικὴ παλαιότερη δομή τους· ἄλλες δυσπιστοῦν, γιὰ διάφορους ψυχολογικοὺς κι ἄλλους λόγους, καὶ ὑφίστανται τὶς συνέπειες. Ὅσες ἐνσωματώνουν τὶς ψηφιακὲς ἀλλαγὲς ἔχουν τὴν ἄνεση τῆς πολλαπλασίας ἀποδόσεως τῶν ἐπιχειρήσεών τους· σὲ ἕνα κυρίως δυσκολεύονται οἱ Δυτικοί, στὴν ἀποδέσμευσή τους ἀπ’ τὴν ἰδεολογικὴ ἐξάρτηση τῆς βιομηχανικῆς ἐσχατολογίας τῶν τελευταίων δύο τριῶν αἰώνων καὶ τὴν ἀναγνώριση στὴν παραγωγικὴ διαδικασία τῆς αὐτονόμου πρωτοβουλίας τῶν ἐργαζομένων, ὅπου διαδραματίζει κύριο ρόλο ἡ ἱκανότης συνθέσεως τοῦ λόγου τους.