Οἱ Εὐρωπαῖοι ἐπιδίδονται τώρα σὲ συνεχεῖς συσκέψεις, καθὼς διαπίστωσαν, ὅτι πέρασαν στὸ περιθώριο τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς, μετὰ τὴν ἐκεχειρία στὴν Γάζα, μὲ τὴν πρωτοβουλία τῶν Ἀράβων καὶ τῶν πιέσεων τῶν Ἀμερικανῶν· ἔμειναν στὸ περιθώριο, θύματα τῆς ἀτλαντικῆς ὑποδουλώσεώς τους, μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου καὶ τὴν ἐγκατάλειψη τῆς ὅποιας αὐτονόμου δράσεώς τους καὶ μὲ πρώτη πράξη, τὴν ἀγρανάπαυση τοῦ Γαλλογερμανικοῦ Ἄξονος, μὲ πρωτοβουλία τοῦ Βερολίνου, ἐντολῇ τῆς Οὐάσιγκτον. Ἡ ἀνάκτηση τοῦ χαμένου διεθνῶς χρόνου εἶναι πολὺ δύσκολη κι ἀπαιτεῖ τολμηρές, πειστικὲς κι ἀποφασιστικὲς κινήσεις, μὲ ἀνταπόκριση κυρίως στοὺς Ἀναδυομένους καὶ στὴν Κίνα περισσότερο· τὸ ἔδαφος εἶναι κατάλληλο, ἀλλὰ ἀπουσιάζει ἡ δυναμικὴ τῆς Εὐρώπης¸ καθὼς ἡ τρικομματικὴ γερμανικὴ κυβέρνηση τρεκλίζει καὶ θεωρεῖται προβληματικὴ ἡ ἐπιβίωσή της, ἑπομένως κι ἡ εὐρωπαϊκὴ συνοχὴ παραμένει λιμνάζουσα, μὲ ἀπρόβλεπτο μέλλον. Μοναδικὴ ἐλπίδα παραμένει ἡ ἀποδοχὴ τοῦ εὐρὼ ἀπ’ τοὺς λαούς της.