Ἡ ἀπουσία ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως καθίσταται πλέον συνήθεια στὸν ἑλληνικὸ λαὸ καὶ περισσότερο στὸ μεγάλο ποσοστὸ τῶν ψηφοφόρων τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στὴν περίοδο τῶν μνημονίων· ἡ διάθεση τῆς κοινῆς γνώμης φαίνεται ὁλοκάθαρα, μὲ τὴν ἐξαίρεση τοῦ ἐλαχίστου ποσοστοῦ τῶν ἀπομεινάντων ὡς ἀριστερῶν καὶ καταγεγραμμένων στὶς σφυγμομετρήσεις, οἱ ὁποῖοι βωλοδέρνουν μεταξὺ τῶν ἀναφυέντων κομματιδίων. Εἶναι περίεργη ἡ κατάσταση αὐτὴ τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς, χωρὶς σχέση μὲ προηγούμενες, ἐπίσης καταρρεύσεως πολλῶν σχημάτων· ἡ στήριξη ἀπ’ τὴν ἀτλαντοκίνητη καὶ κρατικοδιαίτων συμφερόντων τρεφόμενη διαπλοκή, φαίνεται, δὲν βρίσκει ἀνταπόκριση τοῦ κόσμου στὴν προπαγάνδα της. Δύο εἶναι οἱ κύριες αἰτίες, ὅπως συνάγονται εὐθέως κι ἀπ’ τὶς χαλκευμένες σφυγρομετρήσεις, καὶ τὸ ἔδειξαν καὶ στὶς δύο τελευταῖες ἐκλογές: πρώτη, ἡ κατανοήση τῶν Ἑλλήνων, ὅτι ἡ δημαγωγία τῆς μνημονιακῆς περιόδου δὲν ἀπέβλεπε μόνο στὴν κατάκτηση τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ καὶ στὴν ἄσκησή της, μὲ πλήρη ὑποταγὴ στὸ ἀμερικανικὸ ἅρμα, ὅπως τὸ ἐπιβεβαίωσε στὴν πράξη μὲ τὸν τραμποκομμουνισμό· δεύτερη, ἡ χυδαιότης κι ἀχρειότης ὅλων τους σχεδὸν, τόσο κατὰ τὴν ἄσκηση τῆς ἐξουσίας, ὅσο καὶ μετὰ στὶς μεταξύ τους σχέσεις. Τὸ ξεκατίνιασμα στὴν Κεντρικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ κόμματος, στελεχῶν τους μὲ προκλητικὸ ὕφος ὅλων μεταξύ τους ἔδειξε, ὅτι κάποιο βαθύτερο μίσος ὑπάρχει μέσα τους καὶ δὲν ἀφορᾶ μόνο πολιτικὲς διαφορές· θυμίζει τὸ μίσος τῶν κομμουνιστῶν στὶς συγκρούσεις μεταξύ τους…
Μέσα ἀπ’ τὶς συνθῆκες αὐτὲς παραμένει ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης, ὡς ἡ μοναδικὴ ἐλπίδα γιὰ τὸν ἑλληνικὸ λαό, μὲ τὸν συγκροτημένο καὶ μεστὸ λόγο του καὶ μὲ τὴν διάθεση διαλόγου, ἔστω κι ἂν δὲν συναντάει ἀποδέκτες στὴν ἀντιπολίτευση· τὸ δεύτερο προσόν του εἶναι τὸ ἔργο του τῆς τετραετίας, παρὰ τὶς ἀπρόσμενες καταστάσεις, φυσικῶν καταστροφῶν, ἐθνικῶν ἀπειλῶν καὶ διεθνῶν κρίσεων, καθὼς ἀνεδείχθη ἡ Ἑλλὰς σὲ χώρα ὑπόδειγμα, ἀπὸ οἰκονομικῆς πλευρᾶς, ἀλλὰ καὶ πολιτικῆς σταθερότητος, ἀκόμη κι ἀπέναντι στοὺς Βορειοευρωπαίους, οἱ ὁποῖοι μᾶς εἶχαν ὡς ἀποδιοπομπαῖο τράγο λόγια χρόνια πρίν. Τὸ κυριώτερο ὅμως εἶναι ἡ κατάκτηση τῆς αὐτοπεποιθήσεως καὶ τῆς τόλμης του ἀπ’ τὸν ἑλληνικὸ λαό, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση καὶ τῶν πλέον δυσχερῶν καταστάσεων, ὅπως τὸ ἀπέδειξε τὸ Καλοκαῖρι, μὲ τὶς φυσικὲς καταστροφές· ἡ ἐμπιστοσύνη πρὸς τὸν πρωθυπουργὸ ὑπερβαίνει κατὰ πολὺ τὰ ἐκλογικὰ ποσοστά του, ἴσως ἐπειδὴ δὲν εἶχε πιστέψει τὴν ποιότητα τῶν στελεχῶν τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως, μετὰ τοῦ ἀρχηγοῦ τους περιλαμβανομένου, οὔτε τὴν ποταπότητα τοῦ χαρακτῆρος των. Ἔμαθε πολλὰ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς μέσα στὸ τελευταῖο τρίμηνο, τὰ περισσότερα τῶν ὁποίων δὲν εἶχε διανοηθεῖ κἂν ὁ ἀριστερὸς κόσμος, οὔτε ἐπὶ σταλινισμοῦ· τὸ κριτήριο εἶναι ὁ ἀναδυθεὶς ἄλλος ἄνθρωπός μας ὡς προϊὸν τῶν μεταρρυθμίσεων κι ἰδιαιτέρως τῆς ψηφιοποιήσεως τῆς καθημερινότητός μας· ἡ μελέτη τῶν καιθημερινῶν κινήσεων ὅλων τὸ ἀναδεικνύει, ὅπως τὰ ἔχουμε ξαναγράψει, ἀλλὰ «ἡ ἐπανάληψις μήτηρ μαθήσεως», κατὰ τοὺς παλαιοὺς δημοδιδασκάλους.
Κάθε ζεύγους τελευταία δουλειά του ἀπὸ βραδὶς ἦταν ἡ κατανομὴ τῶν ὑποχρεώσεών του τὴν ἑπομένη στὶς ὑπηρεσίες, «Ἐσὺ στὸν ΟΤΕ καὶ στὴν ΔΕΗ, ἐγὼ στὴν Ἐφορία καὶ στὶς τράπεζες», συμφωνοῦσαν οἱ δυό τους· σήμερα αὐτὰ δὲν γίνονται κι ἔχουν ξεχαστεῖ ἀπ’ τοὺς νεώτερους ἢ θεωροῦνται ἀδιανόητα ἀπ’ τοὺς πιὸ νέους. Ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπ’ τὴν ψυχοφθόρα καὶ χρονοβόρα οὐρὰ σημαίνει διάθεση χρόνου γιὰ τὶς δουλειές του καὶ ζωντανὴ ἐνασχόληση σ’ αὐτές, καθὼς ἀποβραδὶς καὶ σὲ λίγα λεπτὰ ἐξεπλήρωσε ὅλες τὶς ὑποχρεώσεις του ἢ τὶς ἐξυπηρέτησαν τὰ παιδιά τους, κι ἂς εἶναι δημοτικό, παίζοντας μάλιστα. Οἱ δύο αὐτοὶ ἄνθρωποι δὲν ἔχουν οὐδεμία σχέση μεταξύ τους, εἶναι σὰν τὶς ἀσύμβατες εὐθεῖες στὸν χῶρο, δὲν τέμνονται, δὲν συναντῶνται πουθενά· ἀλλὰ ἐκφράζει κι ἄλλη πολιτικὴ ἀντίληψη ὁ νέος ἄνθρωπος, δύσκολα πλέον ἀποδέχεται τὶς ἰδεολογικὲς κι ἄλλες προκαταλήψεις, «ἡ ἀριστερὰ ὑπόσχεται», κι ἐπιδιώκει τὴν ἄμεση κι ἁπτὴ ἐπίλυση τῶν προβλημάτων του. Εἶναι ὁ ψηφιακὸς ἀνθρωπος τὸν ὁποῖο ἀδυνατεῖ κατανοῆσαι ὁ βιομηχανικός, μέσα ἀπ’ τὴν ἐσχατολογική του ἀντίληψη, ὅτι εἶναι ὁ ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ κι ἡ ἀνωτέρα φάση τῆς ἱστορίας.