Ἡ παράταση τῶν δυσχερειῶν τῆς Εὐρώπης θεωρεῖται δεδομένη, καθὼς δὲν ἀναμένονται οὐσιαστικὲς ἀποφάσεις καὶ στὸ σημερινὸ Συμβούλιο τῶν Ὑπουργῶν Ἐξωτερικῶν, παρὰ μόνο ἐκπέμπονγται εὐχές· οἱ διαφορὲς εἶναι πολλές, ἐνῶ ἡ ἀκυβερνησία τῆς Ὁλλανδίας, λόγῳ τῶν ἐκλογῶν καὶ τῶν δυσκολιῶν σχηματισμοῦ κυβερνήσεως, θεωρεῖται πρόσθετος παράγων. Οἱ διαφορὲς εἶναι οὐσιαστικὲς κι ἀφοροῦν τοὺς Εὐρωπαϊστὲς καὶ τοὺς Ἀτλαντιστές· οἱ πρῶτοι, ἐπιδιώκουν τὴν ἐνίσχυση τῆς εὐρωπαϊκῆς συνοχῆς καὶ τῆς αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας τῆς γηραιᾶς ἠπείρου· οἱ δεύτεροι, προβάλλουν τὸν περιορισμὸ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως στὴν οἰκονομικὴ συνεργασία, ἢ καλύτερα τὴν τελωνειακὴ καὶ στὴν κατάργηση τῆς Εὐρωζώνης, μὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν ὑποκατάσταση τοῦ εὐρὼ ἀπ’ τὸ δολλάριο στὶς διεθνεῖς συναλλαγές, ἔστω κι ἂν δὲν τὸ ὁμολογοῦν εὐθέως, ἐνῶ ταυτίζονται μὲ τὴν Οὐάσιγκτον σὲ ὅλα σχεδὸν τὰ παγκόσμια προβλήματα, ἀκόμη καὶ στὴν ἀποκατάσταση τοῦ κλίματος. Δύσκολη ἡ ἐπιστροφή, ὅσο παραμένει ἡ τρικομματικὴ γερμανικὴ κυβέρνηση…