Ἤρεμη περίοδος πολιτικῶν

Ἡ πολιτική μας ζωὴ εἰσῆλθε σὲ ὁμαλὴ περίοδο, μὲ ἐλάχιστη ἐπιρροὴ τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως στὴν κοινὴ γνώμη καὶ χωρὶς τὴν βελτίωση τῶν ἄλλων κομμάτων, μὲ μοναδικὸ καθοριστικὸ παράγοντα τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη· ὅλοι ἀναμένουν τὴν διαμόρφωση τῶν σχηματισμῶν στὴν ἀριστερὰ καὶ τὴν ἀπήχησή τους στὸν κόσμο, γιὰ νὰ ἀρχίσουν τὴν ἀξιολόγηση τῆς δυναμικῆς τους. Στὴν κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία ὁ ἀναδυόμενος πολιτικός, γιὰ νὰ διεκδικήσει τὴν ἐξουσία, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἀναδειχθεῖ σὲ ὑπεύθυνο πολιτικὸ παράγοντα κι ἀντίπαλο τοῦ πρωθυπουργοῦ, μὲ πρώτη καταξίωση τὴν κατοχύρωση τῆς θέσεως τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως στὶς προσεχεῖς ἐκλογὲς καὶ τὴν διεκδίκηση τῆς πρωθυπουργίας στὶς ἑπόμενες. Δηλαδή, οἱ ὑποψήφιοι ἔχουν δουλειὰ μπροστά τους, γιὰ τὸ 2027 πρῶτο βῆμα καὶ τὸ 2031 τὸ δεύτερο. Αὐτὰ τὰ γνωρίζει ὁ κόσμος καὶ γι’ αὐτὸ δὲν δίδει σημασία στὶς πομπώδεις δηλώσεις τῶν φιλοδόξων ἀνδρῶν, ἂν πράγματι εἶναι πολιτικοὶ αὐτοί!