Ἡ καλύτερη τομὴ στὴν ἀπονομὴ τῆς δικαιοσύνης εἶναι, ἡ κατάργηση τῆς οἰονεὶ ἀσυλίας τῶν μικροαπατεώνων, μαζὶ κι οἱ πρόσφοροι στὴν οἰκογενειακὴ βία, καὶ τῶν δικομανῶν· καθὼς οἱ πρῶτοι, μὲ τὴν ἐπιβολὴ ἐλαχίστων ποινῶν κατεδικάζοντο μὲ ἀναστολὴ κι ἔτσι στὸ διηνεκὲς συγκέντρωναν πλῆθος καταδικῶν, χωρὶς ὅμως ἐγκλεισμὸ στὴν φυλακή, ὅπως οἱ ἄλλοι. Ἡ ἀλλαγὴ ἱστορικὰ στὸ δίκαιό μας ἔγινε τὸ 1982, μὲ τὸν πρῶτο σοσιαλισμό, μαζὶ τότε μὲ τὸ ἄρθρο τέσσερα καὶ τὴν ἀπαγόρευση τῆς ἀπεργίας, κι ὁλοκληρώθηκε μὲ τὴν βιαστικὴ ἀναθεώρηση τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος τὸ 2019, τὴν παραμονὴ τῶν ἐκλογῶν· ὁ σκοπὸς εἶναι ἐμφανής, ἡ ἀσυδοσία τῆς παρανομίας κι ἡ ἐπιβολὴ ὁλοκληρωτικῆς νοοτροπίας, ἔτσι ἄρχιζαν πάντα οἱ τύραννοι. Ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία μᾶς διαφωτίζει πληρέστατα, ἀρκεῖ νὰ τὴν μελετήσουμε…