Ἀντιπολίτευση, ἄνευρη, ρηχὴ

Ἡ ἀντιπολίτευση στὴν Ἑλλάδα ἐμφανίζεται ἄνευρη καὶ ρηχή, σὲ πλήρη διάσταση μὲ τὴν ζωντανὴ ἀγορὰ καὶ τὶς ἐπείγουσες ἀνάγκες τοῦ κόσμου· εἶναι γεγονὸς ὅτι πολλὰ προβλήματα εἶναι διαρθρωτικὰ καὶ δυσεπίλυτα, ἀλλὰ οἱ προτάσεις τῶν κομμάτων ἔχουν ὡς βάση καὶ πρόγευση τὴν πολιτική τους κατὰ τὴν ἄσκηση τῆς ἐξουσίας ἀπ’ αὐτά, ἀνακαλώντας στὴν μνήμη τὰ δεινὰ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καὶ χωρὶς οὐδεμία ἀναφορὰ στὴν σημερινὴ πραγματικότητα. Αὐτὴ εἶναι ἡ κύρια αἰτία, κατὰ τοὺς πολιτικοὺς κύκλους, τῆς ἀδυναμίας τους ἀναδείξεως σοβαροῦ καὶ πειστικοῦ λόγου, ἀπ’ ὅλα σχεδὸν τὰ ἀντιπολιτευόμενα κόμματα· ἔτσι ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει ἀπόλυτος κυρίαρχος τῆς πολιτικῆς σκηνῆς καὶ χωρὶς οὐδεμία ἀπειλὴ ἀπ’ τοὺς κυοφορούμενους ἀρχηγίσκους. Τὸ μεῖζον πρόβλημα τῆς χώρας εἶναι ἡ ὁμαλὴ λειτουργία τοῦ κράτους, μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ψηφιοποιήσεως καὶ τὴν κατάργηση τῶν συντεχνιῶν. Ὅταν ἡ ἀντιπολίτευση ταυτίζεται μὲ τὶς συντεχνίες διεκδικεῖ στὸ περιθώριο…