Ὁ Χαβέι Μιλέι ὁρκίστηκε πρόεδρος τῆς Ἀργεντινῆς σὲ πανηγυρικὸ ρυθμό, μὲ θερμὲς ἐπευφημίες τῶν ὀπαδῶν του, ἀλλὰ μὲ σαφῶς ἀλλαγμένους τόνους· δὲν ὑποσχέθηκε τίποτε, παρὰ μόνο μείωση τῶν δημοσίων δαπανῶν κατὰ 30%, γιὰ ἔλεγχο τοῦ πληθωρισμοῦ, ποὺ βρίσκεται στὸ 140% καὶ περιορισμὸ τοῦ χρέους της. Οἱ προεκλογικὲς ἐξαγγελίες γιὰ καθιέρωση τοῦ δολλαρίου, ὡς ἐθνικοῦ νομίσματος κι ἐγκατάλειψη τῆς ἐντάξεως στοὺς ΒΡΙΚΣ δὲν ἐπαναλήφθηκαν κι ἴσως παραπέμπονται εἰς τὰς ἑλληνικὰς καλένδας· ταυτοχρόνως, ἀντιμετωπίζει τὴν ἐσωτερικὴ ἀντίδραση στὴν χώρα του, καθὼς ἡ ἀντιπολίτευση ἐλέγχει τὴν Βουλή, ὁπότε εἶναι δύσκολη ἡ θέσπιση πολλῶν νέων μέτρων. Ὁ δημαγωγὸς πρόεδρος ὑφίσταται τοὺς πρώτους περιορισμοὺς τῆς θητείας του· φαίνεται, ὅτι στὴν Οὐάσιγκτον, κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του, δὲν δέχθηκαν τὸ αἴτημα ἀποδοχῆς τοῦ δολλαρίου.