Εὐρώπη, ἀπουσία συνοχῆς

Ἡ ἀπουσία πολιτικῆς, καὶ κατ’ ἐπέκταση καὶ οἰκονομικῆς, συνοχῆς τῆς Εὐρώπης εἶναι αἰσθητὴ τὴν τελευταία διετία τουλάχιστον· ὁ Γαλλογερμανικὸς Ἄξων ἀφέθηκε σὲ ἀγρανάπαυση, μετὰ ἀπὸ ἕξι δεκαετίες πρωτοκαθεδρίας του στὰ εὐρωπαϊκὰ πράγματα. Ὁ νέος Γάλλος ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν ἐπισκέπτεται τὸ Βερολίνο, μετὰ ἀπ’ τὸ Κίεβο, ἐνῶ ἡ Γερμανία ἀντιμετωπίζει ὀξύτατο κοινωνικὸ πρόβλημα, μὲ τὶς ἀπεργίες τῶν μηχανοδηγῶν τῶν σιδηροδρόμων καὶ τὶς διαδηλώσεις ἀγροτῶν, μὲ τοὺς ἑλκυστῆρες τους καὶ στὴν πρωτεύουσα, ἀλλὰ καὶ τὴν ὕφεση μόνιμη σχεδόν, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν μεταπολεμικὴ ἱστορία της. Ἡ τρικομματικὴ κυβέρνηση βρίσκεται σὲ μόνιμη διαφωνία κι ὁ Ὄλαφ Σὸλτζ δείχνει ἀδύναμος στὴν λήψη δραστικῶν μέτρων, ἐνῶ οἱ ἔγκυροι πολιτικοὶ ἀναλυτὲς θεωροῦν ὡς μοναδικὴ λύση τὴν προσφυγὴ στὶς κάλπες, παρὰ τὴν ἄνοδο τῆς ἀκροδεξιᾶς· τὸ ἐρώτημα εἶναι πλέον, ὄχι ἡ ἀπειλή της, ἀλλὰ ἡ ἁλματώδης αὔξηση τῆς ἀπηχήσεώς της, ὅσο καθυστεροῦν οἱ βουλευτικὲς ἐκλογές.