Ἡ διεθνὴς κρίση, οἰκονομικὴ καὶ πολιτική, ἐπιδεινώνεται ραγδαία, μὲ τὶς δυτικὲς δυνάμεις ἀπολογούμενες στοὺς λαούς τους· οἱ τρεῖς πόλεμοι, Οὐκρανίας, Γάζας κι Ὑεμένης, ὁδηγοῦνται στὸν τερματισμό τους, ἐπειδὴ γνωρίζουν ἄριστα τὴν πορεία τους καὶ δὲν ἐπιθυμοῦν τὴν ταπείνωσή τους, ὅπως πρὸ τριετίας μὲ τὸ Ἀφγανιστάν. Ἀλλά, ἡ διάδοχος κατάσταση εἶναι τὸ μέγα πρόβλημα· ἡ Εὐρώπη βρίσκεται χειρότερα τραυματισμένη, μὲ τὴν εἰκόνα ὑποδουλώσεώς της στὴν ἀτλαντικὴ πολιτική, καὶ τὴν ἀνυπαρξία καὶ τυπικοῦ διαλόγου μὲ τοὺς Ἀναδυόμενους. Οἱ οἰκονομικές της ἀνάγκες εἶναι μεγάλες καὶ καλύπτονται ἀπ’ τοὺς Ἀναδυόμενους, ἀλλὰ μὲ αὐτοὺς τηρεῖ στάση ἀναμονῆς, ἀκολουθώντας τὴν Οὐάσιγκτον, ἐνῶ ὑπὸ τὴν ἡγεσία τῆς Κίνας αὐτοὶ μεθοδεύουν τὴν ἀποδολλαριοποίηση τῶν διεθνῶν συναλλαγῶν καὶ τὴν περιθωριοποίηση τῶν ὀργανισμῶν τους, ΔΝΤ, ἐὰν δὲν ἀναγνωρίσουν τὴν σημερινὴ παγκόσμα πραγματικότητα, κάτι τὸ ἀδιανόητο γιὰ τοὺς Ἀμερικανούς, ἐπειδὴ θὰ ἀποκαλύψει τὰ πήλινα πόδια τοῦ χρέους τους…