Ἡ θεὰ Ἀθηνᾶ εἶχε ὑπὸ τὴν προστασία της τὸν Μενέλαο, ὅπως καὶ ἡ Ἀφροδίτη τὸν Πάριν, καὶ δὲν ἐπέτρεπε στὰ ἐχθρικὰ βέλη νὰ τὸν πλήξουν σὲ καίρια σημεῖα τοῦ σώματός του∙ κατὰ τὴν μονομαχία τους στὴν τετάρτη ῤαψῳδία τῆς Ἰλιάδος, εἰς τὴν «ὁρκίων σύγχυσιν», ἦταν μπροστὰ ἀπ’ τὸν βασιλέα τῆς Σπάρτης καὶ ἀπομάκρυνε τὰ βέλη. «Θώρακι καὶ μίτρᾳ καὶ ζωστῆρι τῆς πληγῆς τὸν τόνον ἀφεῖλε θιγούσης τοῦ σώματος»∙ στὸν θώρακα καὶ στὴν ζώνη καὶ στὸν ζωστῆρα τῆς μέσης τὰ ὁδηγοῦσε ὥστε ἀπέφευγε νὰ πλήξουν τὸ σῶμα. «Ὅσον αἵματι πρόφασιν ῥυῆναι, ἀλλὰ γυμνὰ παρέχουσα τοῖς βέλεσι τὰ καίρια»∙ τόσο ὅσο γιὰ νὰ χυθεῖ λίγο αἷμα, ἀλλὰ ἄθικτα ἄφηνε τὰ καίρια σημεῖα ἀπ’ τὰ βέλη. «Καὶ δι’ ὀστέων ἐλαύνουσα τὰς πληγάς»∙ καὶ κράταγε μακρυὰ ἀπ’ τὰ ὀστᾶ τὶς πληγές. Δὲν εἶχε τὴν ἴδια προστασία καὶ ὁ Ἀλέξανδρος στὶς μάχες.