Ἡ δυναμικὴ συνοχὴ τῆς Εὐρωζώνης ἀποκαλύπτεται μὲ τὴν ἐπικύρωση ἀπ’ τὰ Κοινοβούλιά της τῆς συμφωνίας γιὰ τὴν Ἑλλάδα∙ τὸ θέμα ἔχει δύο σκέλη, πρῶτον, τὴν στάση τοῦ Ναπολεοντίσκου τὸ πεντάμηνο, ὄχι μόνο μὲ τὴν ἀσυνέπεια καὶ ἀμετροέπεια στὶς διαπραγματεύσεις, μαζὶ μὲ τὶς ἀνείπωτες ὕβρεις πρὸς τοὺς Εὐρωπαίους πολιτικούς, ἀλλὰ καὶ δεύτερο, μὲ τὴν προσχεδιασμένη ὑπονόμευση τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ τὶς διασυνδέσεις του μὲ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους καὶ τοὺς Τζιχανιστές. Εἶναι γνωστὰ αὐτὰ σὲ ὅλους μέχρι τὴν παραμικρὴ λεπτομέρεια, καὶ αὐτὸ τὸ γνώριζαν στοῦ Μαξίμου τουλάχιστον∙ τὸ χαρακτηριστικὸ εἶναι, ὅτι ὅλοι σχεδὸν οἱ ἡγέτες ὑπογράμμισαν, ὅτι ἐνδιαφέρονται περισσότερο γιὰ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ καὶ τὰ δεινὰ ποὺ ὑποφέρει. Βρισκόμαστε στὸ περίεργο σημεῖο, οἱ Εὐρωπαῖοι συμπονοῦν καὶ δείχνουν ἀλληλεγγύη πρὸς τὸν ἁπλὸ Ἕλληνα, ἐνῶ ὁ πρωθυπουργὸς συνεχίζει τὸν λαϊκισμό του καὶ τὴν καταφανῆ ἀδιαφορία του γιὰ τὴν κοινωνικὴ ἐξαθλίωσή του.