Τὴν εὐρύτερη συνεργασία μετεκλογικὰ θέτουν οἱ Εὐρωπαῖοι, ὡς ἀναγκαῖο ὅρο γιὰ τὴν συζήτηση ἀνακουφίσεως τοῦ χρέους∙ ἐπαναλαμβάνεται ἡ στάση τοῦ 2011, ὅταν ἡ τρόϊκα ἀπαιτοῦσε τὴν ὑπογραφὴ καὶ τῆς Νέας Δημοκρατίας γιὰ τὸ δεύτερο μνημόνιο. Ἡ ὑπογραφὴ ἐκείνη ἔφερε μοιραῖο πλῆγμα στὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ καὶ τὴν κατάρρευση τοῦ ΠΑΣΟΚ, μὲ τὴν ἀνάδειξη τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ὡς μεγάλου κόμματος∙ ὁ Ναπολεοντίσκος εἶναι ὑποχρεωμένος, ὅσο χαμηλὰ κι ἂν πέσει στὴν κάλπη, νὰ ψηφίσει τὰ μέτρα τοῦ μνημονίου του καὶ νὰ συνεργαστεῖ , ἔστω καὶ ἐμμέσως,μὲ τὴν ἑπόμενη κυβέρνηση. Ἡ συνεργασία αὐτὴ τὴν φορὰ εἶναι καὶ αἴτημα τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος δείχνει καθαρὰ ὅτι θέλει τὴν ἑνιαία στάση τῶν εὐρωπαϊκῆς κατευθύνσεως κομμάτων∙ ἴσως αὐτὸς ἀποβεῖ ὁ καθοριστικὸς παράγων τῆς ψήφου.