Στὴν χρεωκοπία ὁδηγεῖ τὴν χώρα ὁ Ναπολεοντίσκος, ὅπως φάνηκε ἀπ’ τὶς προγραμματικὲς δηλώσεις του, διότι, ναὶ μὲν προτίθεται νὰ ψηφίσει τὶς μεταρρυθμίσεις καὶ νὰ ἐπιβάλει φοροκαταιγίδα, ἄν τὸ πετύχει, ἀλλὰ δεσμεύεται ὅπως τὸ ἑπτάμηνο γιὰ ἄσκηση κρατικοῦ ἐλέγχου σὲ τράπεζες καὶ ἐπενδύσεις∙ ἐμφανίσθηκε χειρότερος κι ἀπ’ ὅτι στὸ Ἵδρυμα Κλίντον, ἐχθρικὸς πρὸς κάθε μορφὴ ξένου κεφαλαίου. Ὁ λόγος ἦταν ἐμφανέστατος, τὸ ἀπαθὲς καὶ παγερὸ βλέμμα τῶν βουλευτῶν του ἔδειχνε ὅτι αὐτοὶ δὲν πίστευαν λέξη ἀπὸ ὅσα ἔλεγε∙ ἔτσι τὸ γύρισε στὰ ἀκροαριστερά του καὶ ἐξασφάλισε ὀλίγα τινα χειροκρατήματα, σὰν ἀπὸ ὑποχρέωση. Ἕνα ἦταν τὸ συμπέρασμα ἀπ’ τὴν βαρετὴ καὶ μακρὰ ὁμιλία του, ὅτι δὲν εἶναι καθόλου σταθερὴ ἡ κυβέρνησή του καὶ πάμε μᾶλλον σὲ ραγδαῖες ἐξελίξεις.