Ὁ Ἀλέξανδρος εἶχε πηδήσει μέσα ἀπ’ τὸ τεῖχος μόνος τους σὲ πόλη τῆς Βακτηριανῆς καὶ εἶχε πληγεῖ στὸ αὐχένα∙ εἶχε χάσει τὶς αἰσθήσεις του καὶ θὰ τὸν σκότωναν, ἂν δὲν ἔτρεχαν οἱ ἑταῖροι του. «Ἡ δ’ ἀρετὴ παρῆν, θάρσος μὲν αὐτῷ ῥώμην δὲ καὶ σπουδὴν τοῖς περὶ αὐτὸν ἐμποιοῦσα»∙ ἀλλὰ ἡ ἀρετὴ παρενέβη, τὸ θάρρος μὲν ἐμπνέουσα στὸν ἴδιο καὶ τὴν ρώμη καὶ τὴν σπουδὴ στοὺς ἑταίρους του. «Λιμναῖοι γὰρ καὶ Πτολεμαῖοι καὶ Λεοννάτοι, καὶ ὅσοι τὸ τεῖχος ὑπερκαταβάντες ἢ ῥήξαντες ἔστησαν πρὸ αὐτοῦ»∙ οἱ Λιμναῖοι καὶ Πτολεμαῖοι καὶ Λεοννάτοι, καὶ ὅσοι πήδησαν πάνω ἀπ’ τὸ τεῖχος ἢ τὸ γκρέμισαν καὶ στάθηκαν μπροστά του. «Τεῖχος ἀρετῆς ἦσαν, εὐνοίᾳ καὶ φιλίᾳ βασιλέως τὰ σώματα καὶ τὰ πρόσωπα καὶ τὰς ψυχὰς προβαλλόμενοι»∙ ἦταν τεῖχος ἀρετῆς, καὶ γιὰ ἀγάπη πρὸς τὸν βασιλέα τὰ σώματα, τὰ πρόσωπα καὶ τὶς ψυχὲς πρόβαλαν.