Οἱ ἱστορικοὶ τῆς κλασικῆς ἑλληνικῆς ἐποχῆς ἦταν πολλοὶ στὶς μετέπειτα περιόδους τῆς ἱστορίας∙ ἀντλοῦσαν οἱ λαοὶ παραδείγματα καὶ προοπτικὲς γιὰ τὶς δικές τους χῶρες ἀπ’ τὴν πλούσια ἑλληνική ζωή. «Ἀλλοτρίων γεγόνασιν ἔργων ὥσπερ δραμάτων ὑποκριταί»∙ οἱ ἄλλοι ἱστορικοὶ παρουσίαζαν τὰ ἔργα ἄλλων ὅπως οἱ ὑποκριτὲς τῶν δραμάτων. «Τὰς τῶν στρατηγῶν καὶ βασιλέων πράξεις διατιθέμενοι καὶ ταῖς ἐκείνων ὑποδυόμενοι μνήμαις»∙ ἐξιστοροῦντες τὶς πράξεις τῶν στρατηγῶν καὶ τῶν βασιλέων καὶ ὑποδυόμενοι τὴν ἀναπαράσταση ἐκείνων. «Ἵν’ ὡς αὐγῆς τινος καὶ φωτὸς μετάσχωσιν»∙ γιὰ νὰ μετάσχουν σὲ κάποια αὐγὴ καὶ φωτοχυσία. «Ἀνακλᾶται γὰρ ἀπὸ τῶν πραττόντων ἐπὶ τοὺς γράφοντας καὶ ἀναλάμπει δόξης εἴδωλον ἀλλοτρίας»∙ διότι ἀντανακλᾶται ἀπ’ τοὺς πράττοντες στοὺς γράφοντες καὶ μεταλάμπει τὸ εἴδωλο τῆς ξένης δόξας. «Ἐμφαινομένης διὰ τῶν λόγων τῆς πράξεως ὡς ἐν ἐσόπτρῳ»∙ ἐμφανιζόμενης μὲ τὰ λόγια τῆς πράξεως ὅπως σὲ κάτοπτρο. Τὰ δικά του γραπτὰ ἐγκωμιάζει.