Ἡ χώρα ἐπανέρχεται στὴν κανονικὴ πολιτικὴ διαμάχη, μετὰ τὴν ἐκτόνωση τῶν ἐσωκομματικῶν τῆς Νέας Δημοκρατίας καὶ παρὰ τὰς οἰμωγὰς τῆς διαπλοκῆς καὶ τῶν παραφυάδων της∙ ἡ παρουσία τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως ἦταν ζωντανὴ καὶ αἰχμηρὴ καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας τῶν ἐσωτερικῶν της. Τὸ πρόβλημα εἶναι ἡ ἐπιβίωση τῆς κυβερνήσεως, ὅταν ἡ ἀπειλὴ διαρροῆς βουλευτῶν της ἐπικρέμαται στὴν κεφαλὴ τοῦ Ναπολεοντίσκου∙ οἱ προσπάθειες γιὰ ἀναβολὴ τῶν κρίσιμων θεμάτων, ἀσφαλιστικοῦ, ἀγροτικοῦ, γιὰ μετὰ τὰ Χριστούγεννα, ναυαγοῦν, ὄχι μόνο ἐπειδὴ εἶναι ἀντίθετοι οἱ δανειστές, ἀλλὰ διότι δὲν ἀντέχει ἄλλο ἡ οἰκονομία καὶ ἡ ἐξυπηρέτηση τοῦ χρέους. Οἱ Εὐρωπαῖοι γνωρίζουν ὅτι ἡ σημερινὴ κυβέρνηση δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα ἀποκαταστάσεως τῆς ἐμπιστοσύνης στὴν οἰκονομία καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν ἀχίλλειο πτέρνα της.