Ἡ ἀποδοχὴ τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ ρόλου τῆς Φρόντεξ, στὴν διαχείριση τῶν προσφυγικῶν ρευμάτων καὶ στὴν προστασία τῆς Εὐρώπης ἀπ’ τὴν τρομοκρατία, ἀποτελεῖ ἱστορικὸ ὁρόσημο γιὰ τὴν πολιτικὴ ἑνοποίησή της∙ εἶναι τὸ πρῶτο μεγάλο καὶ ἀποφασιστικὸ βῆμα γιὰ τὴν πολιτική της συνοχή, διότι μέχρι τώρα στὴν ἑξηκονταετῆ ἱστορία της ὅλα τὰ βήματα γίνονταν γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, μὲ κορυφαῖο τὴν καθιέρωση τοῦ εὐρώ. Ἡ Φρόντεξ ἔχει δύο ἀποστολές, τὴν καλύτερη ὀργάνωση τῆς φυλάξεως τῶν συνόρων, θαλασσίων καὶ χερσαίων, καὶ τὴν ἄμυνα τῆς Εὐρώπης ἀπέναντι στὴν ἰσλαμικὴ τρομοκρατία, ἰδιαιτέρως μετὰ τὴν τραγωδία στὸ Παρίσι∙ ἀλληλένδετα εἶναι. Οἱ Εὐρωπαῖοι διακήρυξαν ὅτι εἶναι σὲ πόλεμο μὲ τὴν τρομοκρατία, ἀλλὰ τὸ κύριο βάρος τοῦ πολέμου αὐτοῦ τὸ φέρουν οἱ μυστικὲς ὑπηρεσίες καὶ γι’ αὐτὸ ἀποφάσισαν τὴν ἑνοποίησή τους∙ ἀλλὰ αὐτὸς εἶναι ὁ φόβος τοῦ Ναπολεοντίσκου, ἡ ἀποκάλυψη τῶν διασυνδέσεων μὲ τὴν τρομοκρατία.