Ὁ Ἀστὴρ τῆς Βουλιαγμένης ἀπέκτησε καὶ πάλι τὴν παλαιὰ δόξα του, ἔστω καὶ ἐφήμερη μὲ τὴν φιλοξενία τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου ἐπὶ διήμερον∙ ἡ κυβέρνηση δὲν μπόρεσε νὰ ἐγγυηθεῖ τὴν ἀσφάλεια τοῦ Μπάρακ Ὀμπάμα στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας, οὔτε στὴν κατοικία τοῦ Ἀμερικανοῦ πρεσβευτοῦ, ὅπου εἶχε διαμείνει ὁ πατὴρ Τζὼρτζ Μποὺς τὸ 1991, καὶ ἔτσι προτίμησε ἡ ἀσφάλειά του τὸν Ἀστέρα, ἀπομονωμένο καὶ σίγουρο. Τέτοια ἀδυναμία ἐλέγχου τῆς τρομοκρατίας καὶ τοῦ παρακράτους ἀπὸ κυβέρνηση δύσκολα πολὺ συναντᾶ κανεὶς σὲ σύγχρονο κράτος∙ οἱ ἀναρχοαυτόνομοι ἀνάγονται σὲ κύριο παράγοντα τῆς καθημερινότητός μας, μὲ ἁπλὸ ὄργανό τους τὸν Ναπολεοντίσκο, ὄχι περισσότερα. Οἱ οὐσιαστικὲς δομὲς ἐξουσίας τῆς ἀριστερῆς κυβέρνησης ἀποκαλύπτονται ἐμπράκτως.