Ἡ εὐγενής των ἅμιλλα, τοῦ ποιὸς θὰ προσφέρει περισσότερα στὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος, χαρακτήριζε τοὺς Ἕλληνες κατὰ τοὺς Μηδικοὺς πολέμους∙ καὶ οἱ διαφωνίες τους ἀναφέρονταν κυρίως στὸ πῶς θὰ ἀγωνισθοῦν καλύτερα καὶ στὸ ποιὸς θὰ εἶναι ὁ πρῶτος στὶς διάφορες μάχες ἐναντίον τῶν πολλαπλασίων Περσῶν. «Οὐδ’ ἐπὶ δουλείᾳ τῇ τῶν Ἑλλήνων τὸν βάρβαρον θεραπεύοντες»∙ ἰδιαιτέρως οἱ Ἀθηναῖοι καὶ οἱ Λακεδαιμόνιοι δὲν ὑπετάχθησαν στὸν βάρβαρο γιὰ τὴν ὑποδούλωση τῶν Ἑλλήνων. «Ἀλλὰ περὶ μὲν τῆς κοινῆς σωτηρίας ὁμονοοῦντες, ὁπότεροι δὲ ταύτης αἴτιοι γενήσονται»∙ ἀλλὰ γιὰ μὲν τὴν κοινὴν σωτηρίαν συμφωνοῦντες, ποιοί ἀπ’ τοὺς δύο δὲ θὰ γίνουν καλύτερα αἴτιοι γι’ αὐτήν. «Περὶ τούτου ποιούμενοι τὴν ἅμιλλαν»∙ γιὰ αὐτὴν εἶχαν τὴν εὐγενῆ ἅμιλλα μεταξύ τους. Τὸ πνεῦμα τῆς αὐτοθυσίας καὶ τῆς αὐταπαρνήσεως μεταδόθηκε αὐτομάτως σχεδὸν καὶ στοὺς Ἕλληνες τῶν πόλεων τῶν ὁποίων οἱ ἡγεσίες τους εἶχαν μηδίσει.