Ἡ ἀνακοίνωση ἀπ’ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ τῆς ὑποψηφιότητός της, γιὰ τέταρτη θητεία τοῦ χρόνου, γιὰ τὴν καγκελαρία, ἐπισφραγίζει τὴν ἀναγνώρισή της ὡς ἡγέτου τουλάχιστον τῆς Εὐρωζώνης∙ οἱ Γερμανοὶ ἔδειξαν εὐχαριστημένοι ἀπ’ τὴν ἀπόφασή της, ἀκόμη καὶ πολλοὶ ἀπὸ ὅσους καταψηφίζουν τὸ Χριστιανοδημοκρατικὸ κόμμα στὶς τοπικὲς ἐκλογές, ὅπως μεταδίδουν τὰ ἔγκυρα πρακτορεῖα, ἐνῶ καὶ οἱ ἄλλοι Εὐρωπαῖοι φαίνονται ἱκανοποιημένοι. Ἡ Εὐρώπη ἔχει ἀποκτήσει τὴν αὐτόνομη οἰκονομική της παρουσία μὲ τὸ εὐρὼ καὶ διασφάλισε τὴν εἰρήνη γιὰ ἑβδομῆντα χρόνια μεταπολεμικά, μοναδικὴ περίοδος στὴν ἱστορία της∙ γνωρίζουν τώρα οἱ κάτοικοί της, ὅτι χρειάζεται δύο πράγματα, τὴν πλήρη πολιτικὴ ἕνωση, μὲ ἑνιαία ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτικὴ καὶ τὸν κατάλληλο ἡγέτη γιὰ τὴν ἔκφρασή της. Ἔτσι γίνεται πάντοτε στὴν ἱστορία.