Οἱ ἐκρήξεις στὰ ἐσωκομματικὰ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ κυοφοροῦνται, ὅταν οἱ διαφοροποιήσεις ἀπ’ τὴν κυβερνητικὴ πολιτικὴ διευρύνονται συνέχεια, ἐνῶ καὶ ἡ μετακίνηση τῶν ψηφοφόρων του πρὸς τὴν Νέα Δημοκρατία γίνεται χειμαρρώδης, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν βεβαιότητα γιὰ πολιτικὲς ἐξελίξεις∙ οἱ νέοι ὑπουργοὶ βάλλουν κατὰ τῶν προκατόχων τους, ὅπως μὲ ἐκεῖνον τῶν Ὑποδομῶν, ὁ ὁποῖος δήλωσε, ὅτι ὑπέγραψε γιὰ τὸν «Ἑλληνικὸ Χρυσὸ» τὴν ἀπόφαση τοῦ προκατόχου του, ἐνῶ τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ στὰ ἄλλα ὑπουργεῖα. Ὁ λόγος εἶναι σαφής, ὁ καθένας ἐπιχειρεῖ νὰ κρατήσει τὶς σχέσεις του μὲ τὶς κομματικὲς συντεχνίες καὶ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐκπληρώσει τὶς ἐντολὲς τοῦ πρωθυπουργοῦ, ἂν καὶ αὐτὸ καρκινοβατεῖ∙ οἱ ἰσορροπίες στὸ ἐσωτερικὸ τῆς κυβερνήσεως ἔχουν διαρραγεῖ ἐντελῶς, μετὰ καὶ τὴν παράδοση ἄνευ ὅρων στοὺς δανειστές. Ὅλοι τους ὁμολογοῦν ὅτι δὲν ἀντέχει πολὺ ἡ κυβέρνηση, ἀλλὰ προσπαθοῦν ἀπεγνωσμένα νὰ κρατήσουν τοὺς δικούς τους.