Οἱ ἐξεγέρσεις στοὺς καταυλισμοὺς τῶν προσφύγων εἶναι καθημερινὸ φαινόμενο στὰ νησιά, ἐνῶ ἐπεκτείνονται καὶ στὶς ἄλλες περιοχές∙ οἱ χῶροι «φιλοξενίας» ἀντιμετωπίζουν τὸ ἀδιαχώρητο, καθὼς δέχονται δεκαπλάσιους ἀπὸ ὅσυς χωροῦν, ὁπότε αὐτοὶ ἐξεγείρονται καὶ τὰ καῖνε ὅλα, ἐνῶ παρουσιάζονται καὶ συμπτώματα προκλήσεων ἀπὸ ἀκραῖα στοιχεῖα. Ἡ χορήγηση ἀσύλου καρκινοβατεῖ, καθὼς ἡ κυβέρνηση ἀρνεῖται νὰ ἐπανδρώσει τὶς ἁρμόδιες ὑπηρεσίες καὶ ἡ τοπικὴ κοινωνία ὑφίσταται τὶς ἐπιπτώσεις, πέραν τῆς διαλύσεως τῆς οἰκονομίας της∙ δὲν γίνονται τυχαῖα αὐτά, ἀλλὰ κάποιο σχέδιο ὑπηρετοῦν, πέραν τῆς παρεμβάσεως τῶν καταλλήλων στὴν διαχείριση τῶν κονδυλίων. Ἤδη πολλοὶ Εὐρωπαῖοι ἀστυνομικοὶ ἀποχωροῦν, διότι οἱ συνθῆκες εἶναι ἀπαράδεκτες, ὅπως καταγγέλλουν∙ τὴν διάλυση τῆς χώρας ἐπιδιώκει ὁ Ναπολεοντίσκος, εἶναι ὁλοφάνερο.