Ἡ ἔκθεση τῆς Ἐπιτροπῆς, μὲ τὴν Ἑλλάδα στὶς τελευταῖες θέσεις τῆς Εὐρώπης στὴν ἐκπαίδευση, εἶναι ἄκρως ταπεινωτική, καὶ ἔρχεται τὴν στιγμὴ τῆς κρίσεως στὸ Κυπριακὸ καὶ τῆς αὐθάδειας τῆς Τουρκίας καὶ τῆς Ἀλβανίας∙ οἱ μεταρρυθμίσεις τοῦ πολλὰ βαρέως ὑπουργοῦ χαρακτηρίζονται ἀπαράδεκτες, ἀλλὰ τὸ χειρότερο εἶναι ἡ ὑπογεννητικότης, μὲ τὴν πρόβλεψη τὰ παιδιὰ στὸ Δημοτικὸ σχολεῖο νὰ μειωθοῦν κατὰ 25% στὴν ἑπόμενη δεκαετία. Ὁπωσδήποτε τὸ πρόβλημα εἶναι μακροχρόνιο καὶ ἔχουν τὴν εὐθύνη καὶ οἱ προηγούμενες κυβέρνησεις, ἀλλὰ ὁ Ναπολεοντίσκος τὰ διέλυσε ὅλα∙ στὰ ἐθνικὰ θέματα ὁ κίνδυνος συμφορᾶς εἶναι ἄμεσος καὶ μόνο ἡ παρουσία τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ καὶ τοῦ Βλαδίμηρου Ποῦτιν, ἀποτελοῦν ἐγγύηση, διότι στὴν Ἀμερικὴ ἡ μεταβατικὴ περίοδος συνοδεύεται συνήθως ἀπὸ χαλαρὴ ἄσκηση ἐξωτερικῆς πολιτικῆς.