Τὰ φαινόμενα αὐτονομήσεως τῶν ὑπουργῶν πληθαίνουν στὴν κυβέρνηση, ὅσο πλησιάζει ἡ ὥρα τῶν ἐκλογῶν καὶ αἰσθάνονται τὴν διαρροὴ τῶν ψηφοφόρων καὶ στὸν προσωπικό τους περίγυρο∙ ὁ ἕνας τάσσεται ὑπὲρ τῆς παραμονῆς τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου στὸ πρόγραμμα, ὁ ἄλλος ἀντιτίθεται∙ ὁ πρῶτος εἶναι ἀμερικανὀφερτος καὶ ἔχει στενὲς σχέσεις μὲ τὸ Ταμεῖο, ὁ ἄλλος ἐμφανίζεται ὡς γνήσιος ἀριστερὸς ἐξ Ἑκάλης, ἀλλὰ κατέχει καίριο ὑπουργεῖο καὶ καθορίζει τὴν πορεία τῆς οἰκονομίας καὶ τῶν σχέσεων τοῦ ΣΥΡΙΖΑ μὲ τὸ συντεχνιακὸ κράτος. Ὁ Ναπολεοντίσκος ἀποδεικνύεται ἀνύπαρκτος ἀπέναντί τους, καθὼς ὁ καθυστερήσας ἐπὶ διετία τὴν λειτουργία τῆς «Ἑλληνικὸς Χρυσός», τώρα παρεμβαίνει καὶ ἐμποδίζει τὴν πώληση τοῦ Ἑλληνικοῦ∙ δείχνει στὰ κομματόσκυλα ὅτι ἔχει περισσότερη δύναμη ἀπ’ τὸν πρωθυπουργό, ἀφοῦ ἀδυνατεῖ νὰ τὸν ἀπομακρύνει καὶ νὰ προχωρήσει τὶς μεταρρυθμίσεις, ἐκτὸς κι ἂν «ἦταν προμελετημένο» ἀπ’ τὴν ἀρχή. Οἱ ἐξαρτήσεις ἀπ’ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους μετρᾶνε…