Ἡ προσφυγὴ στὶς κάλπες τὸν Ἰανουάριο ἢ λίγο ἀργότερα θεωρεῖται δεδομένη ἀπὀ ὅλους, ἐνῶ βουλευτὲς καὶ ὑποψήφιοι ἄρχισαν νὰ ψάχνουν γιὰ ἐκλογικὰ κέντρα, ἂν καὶ θὰ γίνουν μὲ λίστα πάλι∙ οἱ λόγοι εἶναι πολλοί, μὲ πρῶτον τὴν πανωλεθρία τοῦ Ναπολεοντίσκου ὡς πρὸς τὴν ρύθμιση τοῦ χρέους. Εἶχε ἀναγάγει τὴν μείωσή του σὲ κύριο θέμα, ὄχι μόνο πρὸ διετίας, ἀλλὰ καὶ ὡς κυβέρνηση, καὶ τώρα διαπιστώνει δύο πράγματα, αὐτονόητα ποὺ πολλοὶ τοῦ τὰ ἐπισήμαιναν, ἀλλὰ αὐτὸς τὰ ἀγνοοῦσε, διότι ἤλπιζε σὲ ἄλλες ἐξελίξεις καὶ ἐπειδὴ ἀποδεικνύεται τυφλὸ ὄργανο τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων: πρῶτον, πίστευε στὴν παρέμβαση τῶν Ἀμερικανῶν, ὅπως ἔκανε καὶ κατὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Μπάρακ Ὀμπάμα, ὅταν ὡς ἐπαίτης τὸν παρακαλοῦσε καὶ δημοσίᾳ νὰ παρέμβει στὴν Ἀγκέλα Μέρκελ∙ γεύστηκε τὴν ψυχρολουσία του τὴν ἑπομένη ἀκριβῶς, ἀφοῦ οὔτε κἂν μνεία τῆς Ἑλλάδος ἔγινε, ὅταν εἶχαν νὰ συζητήσουν τὸ μέλλον τοῦ ΝΑΤΟ καὶ τὶς εὐρωαμερικανικὲς σχέσεις, μετὰ τὴν νίκη τοῦ Ντόναλντ Τράμπ∙ δεύτερον, ἡ ἀναγνώριση ἐπὶ τέλους τοῦ γεγονότος, ὅτι ἡ ρύθμιση τοῦ χρέους δὲν λύει τὸ οἰκονομικό μας πρόβλημα, διότι ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὴν ἔξοδο ἀπ’ τὴν κρίση εἶναι ἡ ἐμπιστοσύνη στὴν οἰκονομία καὶ αὐτὴν εἶναι ἀδύνατο νὰ τὴν προσφέρει ὁ σημερινὸς πρωθυπουργός. Δεδομένο εἶναι αὐτό…

Τὰ παιχνίδια τὴν ἀξιολόγηση τελειώνουν ἐπίσης, διότι οἱ ἑταῖροι τὸ μόνο που δέχονται εἶναι τὴν ὀλιγόχρονη παράταση γιὰ τὴν ὁλοκλήρωσή της∙ τὸ βάπτισμα αὐτῆς ὡς πολιτικῆς συμφωνίας δὲν μετράει οὔτε στὸν πολὺ κόσμο οὔτε στοὺς οἰκονομικοὺς κύκλους, ἑλληνικοὺς καὶ ξένους. Οἱ Εὐρωπαῖοι τὸν ἔχουν βαρεθεῖ τὸν Ναπολεοντίσκο καὶ κανεὶς σχεδὸν δὲν τὸν δέχεται γιὰ συζήτηση, ἐπειδὴ ἐπαναλαμβάνει τὰ ἴδια ἀκριβῶς ἐπὶ δύο χρόνια σχεδόν∙ τρέχει τώρα στὰ ἐμιράτα νὰ συναντήσει στὸ πόδι τὸν Φρανουὰ Ὁλλὰντ καὶ νὰ ζητήσει τὴν συμπαράστασή του. Ἀποδεικνύεται, ὅπως καὶ μὲ τὸν Ἀμερικανὸ πρόεδρο, ὅτι δὲν ἔχει καταλάβει τίποτε ἀπ’ τὶς διεθνεῖς σχέσεις, παρὰ τὴν ἄσκηση τῆς ἐξουσίας ἐπὶ διετία, οὔτε φαίνεται ὅτι διαβάζει τὶς διπλωματικὲς ἐκθέσεις οἱ ὁποῖες τοῦ ὑποβάλλονται κανονικά, διότι ἐκπληροῦν τὸ καθῆκον τους οἱ διπλωμάτες μας∙ εἶναι γνωστὸ ὅτι δὲν ἔχει διαβάσει ποτὲ στὴν ζωή του καὶ ὅτι πῆρε τὰ πτυχία του ὡς συνδικαλιστὴς καὶ ὡς υἱὸς τοῦ μιστριοῦ τῆς δικτατορίας μὲ τὸ Εὐαγγέλιο στὸ χέρι, ἀλλὰ καὶ οἱ σύμβουλοί του τί τοῦ λένε; κάτι ἄλλο μᾶλλον συμβαίνει, διότι δὲν μπορεῖ νὰ μὴν ὑπάρχει κανεὶς ποὺ νὰ διαβάζει ἔστω τὶς διπλωματικὲς ἐκθέσεις. Τὸ πιθανώτερο εἶναι ὅτι ὑπερτεροῦν στὰ κριτήριά του οἱ ἀτλαντικὲς διασυνδέσεις του∙ τοῦ εἶπαν ὅτι θὰ ρυθμίσει τὸ χρέος ὁ Ὀμπάμα καὶ τὸ ‘δεσε κόμπο…

Ἡ διάλυση τοῦ κόμματος καὶ ἡ ἀποστροφὴ τοῦ κόσμου ἀπ’ τὸ πρόσωπό του ἐπιβεβαιώθηκε μὲ τὴν περιοδεία του στὴν Θράκη καὶ στὴν Θεσσαλονίκη∙ ὅταν ἀκόμη καὶ στὰ Πομακοχώρια οἱ κάτοικοι δὲν πῆγαν στὴν ὑποδοχή του –μὲ τὴν ἐξαίρεση τοῦ σχολείου, ἀλλὰ ἐκεῖ πῆγε αὐτὸς στὴν αἴθουσα διδασκαλίας καὶ ἔβγαλαν καὶ τὶς φωτογραφίες-, καὶ χρειάσθηκε ἡ ἐξ Ἀθηνῶν μετακίνηση τῶν μερικῶν δεκάδων ἀκροατῶν, οἱ ὁποῖοι τὸν συνώδευσαν καὶ στὴν Θεσσαλονίκη, τότε ἀντιλαμβάνεται κανεὶς τὸ πόση εἶναι ἡ ὀργὴ καὶ ἡ ἀγανάκτηση τοῦ λαοῦ κατὰ τοῦ Ναπολεοντίσκου. Ἄλλωστε αὐτὸ ἐπιβεβαιώνεται ἀπ’ τὴν πλήρη διάλυση τοῦ κόμματος∙ στὴν Κουμουνδούρου δὲν πηγαίνουν οὔτε οἱ ἔμμισθοι ὑπάλληλοι τοῦ κόμματος, διότι οἱ περισσότεροι ψάχνουν τρόπους γιὰ νὰ ζήσουν τὶς οἰκογένειές τους. Ὅσοι εἶναι μετακλητοὶ ἔχουν ὑποστεῖ τὶς περικοπὲς στὶς ὑπηρεσίες τους κι ὅσα παίρνουν πλέον δὲν τοὺς φθάνουν, ἐνῶ οἱ μισθωτοὶ ὑπάλληλοι τοῦ ΣΥΡΙΖΑ πληρώνονται μὲ καθυστέρηση μερικοὺς μῆνες∙ οἱ τοπικὲς ὀργανώσεις ἔχουν διαλυθεῖ κι οὔτε ἐνοίκια πληρώνουν οὔτε τίποτε, διότι κανένας δὲν συνεισφέρει πλέον. Στοῦ Μαξίμου ἔχουν καταλάβει τὸ τί γίνεται καὶ ἀναζητοῦν ἄλλα συνθήματα γιὰ τὶς ἀναμενόμενες ἐκλογές∙ εἶχαν ἐναποθέσει πολλὲς ἐλπίδες στὴν ἐπίσκεψη τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου, ἀλλὰ αὐτὴ ἀπέβη μπούμερανγκ. Ἀναζητοῦν νέα, ἀλλὰ χωρὶς οὐσιαστικὸ ἀποτέλεσμα.

Ἡ ἀπονέκρωση τῆς ἀγορᾶς καὶ ἡ πεποίθηση ὅλων ὅτι θὰ κάνουν τὰ χειρότερα Χριστούγεννα τῆς ζωῆς τους ἔρχεται ὡς ταφόπλακα στὰ σχέδια τῆς κυβερνήσεως∙ διέκοψε αἰφνιδιαστικὰ τὶς ἐργασίες τῆς Ἐξεταστικῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὰ δάνεια τοῦ τύπου καὶ τῶν κομμάτων, ὅταν ἀποκαλύφθηκε ἡ μεγάλη ἀπάτη γιὰ τὸ κτίριο τῆς Κουμουνδούρου, ἐνῶ ἔρχονται καὶ ἄλλες περικοπὲς μισθῶν καὶ αὐξήσεις φόρων ἀπ’ τὴν νέα χρονιά. Οἱ οἰκογένειες στὶς πόλεις βρίσκονται στὰ ὅρια τους καὶ ἐπιβιώνουν μετὰ δυσκολίας, ἐνῶ μετροῦν καὶ τὴν δεκάρα πλέον γιὰ τὶς γιορτές, τὸ ἂν θὰ πάρουν κάτι γιὰ τὰ παιδιὰ καὶ πῶς∙ ὁ Ναπολεοντίσκος ἀποδεικνύεται ὅτι ἔχει ὡς προτεραιότητά του τὴν ἐξυπερέτηση τῶν δεσμεύσεών του ἀπέναντι στοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους καὶ στὴν λογοδοσία του τὴν ἑπομένη τῶν ἐκλογῶν. Εἶναι ἡ μόνη ἑρμηνεία ποὺ δίδουνοἱ πολιτικοὶ παρατηρητὲς γιὰ τὶς κινήσεις του∙ ἡ ἐξαθλίωση τοῦ κόσμου δὲν τὸν ἐνδιαφέρει, διότι διαφορετικὰ κάτι θὰ ἔκανε, τουλάχιστον γιὰ τὴν ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας. Ἀντιθέτως τήρησε τὶς δεσμεύσεις του πρὸς τοὺς κερδοσκόπους στὶς εὐρωπαϊκές του σχέσεις, προβάλλοντας αἰτήματα ἀπαράδεκτα γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους, ὅπως καὶ συνέβη μὲ τὸ χρέος∙ ὅσοι τὸν εἶχαν στηρίξει πέρυσι, τὸν ἐγκαταλείπουν, ὅπως ὁ Γάλλος πρόεδρος, εἴτε ἐπειδὴ τὸν βαρέθηκαν, εἴτε γιατὶ δὲν μπορεῖ πλέον νὰ βγάλει τὴν Ἑλλάδα ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη, εἴτε γιὰ ἄλλους λόγους…

Ἠ ἐξαφάνιση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στὶς δημοσκοπήσεις εἶναι τὸ χειρότερο μήνυμα πρὸς τὸν Ναπολεοντίσκο∙ ἡ κυβέρνηση ἔχει χάσει καὶ τὸ «ἰσχυρὸ» χαρτί της, τὸν πρωθυπουργό, ὁπότε φέρεται καὶ ἄγεται ἀπ’ τὰ κύματα, ὅπως πρὸ διετίας αὐτὰ τὸν ἀνέβασαν μὲ τὸ καρυδότσουφλό του στὴν ἐξουσία. Τώρα δὲν ξέρει τί νὰ κάνει, διότι καὶ οἱ σοβαροὶ δημοσκόποι γύρω του τὸν προειδοποιποιοῦν ὅτι τρέχει ὁλοταχῶς πρὸς τὰ ἱστορικὰ ποσοστὰ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἢ καὶ ἐκτὸς Βουλῆς, ἐὰν ἐπιβεβαιωθοῦν τὰ μηνύματα τῶν ἐκλογῶν στὸ Τεχνικὸ Ἐπιμελητήριο∙ ἔχασε τὴν εὐκαιρία τῶν ἐκλογῶν τὸ Θέρος, μὲ ποσοστὸ γύρω στὸ 20%, καὶ ἐκείνων τὸν Σεπτέμβριο, μὲ διψήφιο ἀριθμό, ὁπότε μένει πελαγωμένος. Εἶναι τόσο ἄσχετος μὲ τὴν πολιτική, ὥστε ἀγνοεῖ καὶ τὸ αὐτονόητο, ἐὰν πρωθυπουργὸς καὶ παντοδύναμος ἀκόμη ἐκφέρει τὴν λέξη ἐκλογές, αὐτὲς δὲν ἀποτρέπονται μὲ τίποτε∙ ἡ κρατικὴ μηχανὴ δὲν δουλεύει πιὰ καὶ οἱ ὑπάλληλοι ἀπαντοῦν, «ναί», στοὺς ὑπουργούς, ἀλλὰ δὲν ἐκτελοῦν καμμία ἐντολή, παρὰ μόνο φροντίζουν νὰ ἀποκτήσουν γέφυρες πρὸς τὴν ἀνερχόμενη δύναμη. Αὐτὰ εἶναι μέσα στὴν φύση τῆς κοινοβουλευτικῆς δημοκρατίας καὶ δὲν ἀλλάζουν ἀπ’ τὸν πρῶτο τυχάρπαστον τῆς ἐξουσίας∙ ἡ μυρουδία τῶν ἐκλογῶν φέρνει καὶ τὶς ἀνακατατάξεις στὰ μικρότερα κόμματα, ἂν καί, καὶ ὁ ΣΥΡΙΖΑ θεωρεῖται μικρὸ πλέον, μὲ τὶς ἀναζητήσεις τῶν βουλευτῶν γιὰ τὴν ἐπιβίωσή τους.