Οἱ προεδρικὲς ἐκλογὲς τῆς Αὐστρίας τὴν Κυριακὴ συγκεντρώνουν τὴν προσοχὴ τῶν Εὐρωπαίων, διότι ὁ ἀκροδεξιὸς ὑποψήφιος ἀφήνει νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι θὰ ζητήσει τὴν ἔξοδο τῆς χώρας ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη, ἂν δὲν γίνουν δεκτὲς οἱ μεταρρυθμίσεις ποὺ προτείνει∙ ὁ πρόεδρος δὲν ἔχει οὐσιαστικὲς ἁρμοδιότητες, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ ἐπηρεάσει μὲ παρεμβάσεις του τὴν κοινὴ γνώμη. Τὴν Κυριακὴ ἐπίσης διεξάγονται ἐκλογὲς στὴν Ὁλλανδία, μὲ τὸ ἀκροδεξιὸ κόμμα σὲ ἄνοδο, μαζὶ μὲ τὸ δημοψήφισμα στὴν Ἰταλία∙ οἱ πιέσεις εἶναι ἰσχυρὲς καὶ οἱ Βρυξέλλες προσπαθοῦν νὰ ἁπαλύνουν τὴν κατάσταση, ἂν καὶ δὲν ἔχουν πολλὲς δυνατότητες παρεμβάσεως∙ ἰσχυρὸ ἀντίβαρο στὶς φυγόκεντρες τάσεις θεωρεῖται ἡ μεγάλη νίκη τοῦ Φρανσουὰ Φιγιὸν στὴν Γαλλία καὶ οἱ προοπτικὲς ἀνόδου του, κατὰ τὶς δημοσκοπήσεις, τὸν Μαΐο στὴν προεδρία.