Ἡ ἀρνητικὴ στάση τῆς κοινῆς γνώμης ἀπέναντι στὴν ἐπίσκεψη καὶ ὁμιλία τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν Ἁβάνα, καὶ ἡ θετικὴ στὴν προηγηθεῖσα σαρωτικὴ νίκη τοῦ Φρανσουὰ Φιγιὸν στὴν Γαλλία, ἔθεσαν γιὰ πρώτη φορὰ μὲ σαφῆ τρόπο στὸ περιθώριο τὴν ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα∙ οὐδεὶς σχεδὸν δὲν ἀσχολήθηκε μὲ τὸν θάνατο τοῦ Κουβανοῦ πολιτικοῦ, μὲ ἐξαίρεση μερικῶν τυποποιημένων ραδιοτηλεοπτικῶν ἐκπομπῶν, ἐνῶ στὰ καφενεῖα καὶ στὶς πλατεῖες ἦταν πολλὲς καὶ αὐστηρὲς οἱ ἀντιδράσεις γιὰ τὴν ἡρωοποίηση ἡγέτου, μὲ ἄγνωστη τὴν κρίση τῆς ἱστορίας, ὅταν ἀποκαλυφθεῖ καὶ τὸ σὲ ποιὰ κατάσταση ἀφήνει τὸν λαό του. Στὴν Ἑλλάδα γενικεύεται πλέον ἡ παρουσία τῶν δεξιῶν στὴν Ἀγορὰ καὶ ἡ προάσπιση τῶν ἰδεῶν τους, χωρὶς κανέναν δισταγμό.