Ἡ ἀλλαγὴ τῆς πολιτικῆς δυναμικῆς στὴν Γαλλία, μετὰ τὴν ἐκπληκτικὴ νίκη τοῦ Φρανσουὰ Φιγιόν, ἀναγνωρίζεται πλέον ἀπὸ ὅλες τὶς παρατάξεις∙ τὸ Ἐθνικὸ Μέτωπο παραδέχεται, ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, ὅτι θὰ ἡττηθεῖ στὶς προεδρικὲς ἐκλογὲς τοῦ Μαΐου καὶ ἴσως μὲ διαφορὰ ἀπ’ τὴν πρώτη Κυριακή, ὅπως λένε μερικοί∙ οἱ Σοσιαλιστὲς ἑτοιμάζονται γιὰ τὶς προκριμματικὲς σὲ ἕναν μῆνα, ἀλλὰ ἔχουν πλήρη συναίσθηση ὅτι δίδουν μάχη χαρακωμάτων, καθὼς τὸ θεωροῦν δύσκολο τὸ νὰ κερδίσουν τὴν δεύτερη θέση στὸν πρῶτο γύρο τῶν προεδρικῶν, ἀνεξαρτήτως τοῦ ποιὸς θὰ εἶναι ὁ ὑποψήφιός τους∙ οἱ ἄλλοι ἀριστεροί, Κομμουνιστές, ἀνεξάρτητοι, συσπειρώνονται γύρω ἀπ’ τὸν Ζάν-Λὺκ Μελανσόν, ἀλλὰ μὲ κύριο στόχο τὴν ἀπόσπαση ψήφων ἀπ’ τοὺς Σοσιαλιστὲς καὶ τὴν ἐπιτυχία τους στὶς βουλευτικὲς ἐκλογές. Μετὰ τὸν Κάρολο Ντεγκὼλ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ οἱ δεξιοὶ στὴν χώρα ἐμφανίζονται ὑπερήφανοι γιὰ τὴν πολιτική τους ἐκπροσωπηση καὶ ἰδεολογία τους.