Οἱ ἀντιδράσεις τῶν ἀγορῶν καὶ ἡ σύνεση τῶν εὐρωπαϊκῶν ἀρχῶν στὸ ὄχι τοῦ ἰταλικοῦ δημοψηφίσματος ἀποκάλυψαν τὰ αἴσχη τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς∙ εἶχαν προεξοφλήσει, ὅτι στὴν περίπτωσή του θὰ ἄνοιγαν οἱ ἀσκοὶ τοῦ Αἰόλου καὶ θὰ ὁδηγοῦταν ἡ Εὐρωζώνη σὲ διάλυση. Τὸ πρωὶ μάλιστα, μετὰ τὴν ἐλαχίστη καὶ παροδικὴ ὅπως διαπιστώθηκε διολίσθηση τοῦ εὐρώ, προανήγγειλαν τὴν κρίση μὲ πομπώδη κείμενα∙ ἡ ἀνάκαμψη τοῦ ἑνιαίου νομίσματος ἦρθε ἀμέσως μετὰ καὶ ἡ ἄνοδος τῶν ἀγορῶν ἔδειξε ὅτι ἔχει εὐρεῖα περιθώρια ἀντοχῆς τὸ ἑνιαῖο νόμισμα. Οἱ δυνάμεις πολιτικῆς συνοχῆς τοῦ νομίσματος ἀποδεικνύονται ἐξαιρετικὰ ἰσχυρὲς καὶ ἡ ἱστορικὴ αἴσθηση τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν, ὅτι ἀποτελοῦν οὐσιαστικὴ ἑνότητα, μέτρησαν περισσότερο ἀπ’ τὶς φωνὲς τῶν Σειρήνων∙ ἡ ἐμμονὴ τῶν κερδοσκοπικῶν κύκλων ἀξίζει ἀρκετὰ ἰδιαιτέρας ἑρμηνείας.