Οἱ Ἀθηναῖοι εἶχαν ἀποσυρθεῖ ἀπ’ τὸ Ἀρτεμίσιον, μετὰ τὴν αὐτοθυσία τῶν Σπαρτιατῶν ὑπὸ τὸν Λεωνίδα στὶς Θερμοπύλες καὶ τὴν προέλαση τῶν Περσῶν στὴν Βοιωτία∙ μόνοι αὐτοὶ ἀντιστέκονταν ἀκόμη, ἐκτὸς τῆς Πελοποννήσου, ἀλλὰ καὶ οἱ Πελοποννήσιοι ὀχύρωναν τὸν Ἰσθμὸ γιὰ τελευταία ἄμυνά τους. «Ἐξὸν αὐτοῖς μὴ μόνον τοὺς παρόντας κινδύνους διαφυγεῖν ἀλλὰ καὶ τιμὰς ἐξαιρέτους λαβεῖν»∙ οἱ Ἀθηναῖοι ὅμως δὲν ἀντιμετώπιζαν μόνο τὴν προσπάθεια ἀποφυγῆς τῶν παρόντων κινδύνων ἀλλὰ καὶ ἀπορρίψεως τῶν ἐξαιρέτων τιμῶν ἐκ μέρους τῶν βαρβάρων. «Ἃς αὐτοῖς ἐδίδου βασιλεὺς ἡγούμενος, εἰ τὸ τῆς πόλεως προσλάβοι ναυτικόν»∙ τὶς πρόσφερε σὲ αὐτοὺς ὁ βασιλεὺς πιστεύων, ὅτι ἐὰν πάρει τὸ ναυτικόν τους. «Παραχρῆμα καὶ Πελοποννήσου κρατήσειν, οὐχ ὑπέμειναν τὰς παρ’ ἐκείνου δωρεάς»∙ ἀμέσως θὰ κυριεύσει καὶ τὴν Πελοπόννησο, ἀλλὰ δὲν δέχθηκαν τὶς προσφορές του. Ἡ ἀποφασιστικὴ μάχη θὰ διδόταν στὴν θάλασσα, καὶ ἐδόθη, ὅπως τὴν σχεδίαζε ὁ Θεμιστοκλῆς».