Ἡ εὔνοια τῆς ἀριστερῆς κυβέρνησης πρὸς τοὺς ἐργαροπατέρες καὶ τὶς ἡμέτερες ἑταιρεῖες ἀποδείχθηκε ἀπὸ δύο τρανταχτὲς περιπτώσεις∙ τὸ σκάνδαλο τῶν συνδικαλιστῶν τῆς ΔΕΗ, ὕψους 37 ἑκατομμυρίων εὐρώ, μὲ παράνομες παροχὲς πάνω ἀπὸ μία δεκαετία ἔφθασε προχθὲς στὸ ἀκροατήριο, ἀλλὰ δὲν ἔγινε ἡ δίκη, διότι ἡ δημόσια ἐπιχείρηση δὲν εἶχε παρουσία ὡς ἐνάγουσα, ὁπότε ἀναβλήθηκε. Κύριοι κατηγορούμενοι ἦταν ἡ περὶ τὸν γνωστὸν Φωτόπουλο, ἐπώνυμο στέλεχος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ∙ ἡ διαπλοκὴ προσπέρασε τὸ θέμα, ἐνῶ οἱ ὑπουργοὶ κόπτονται γιὰ τὴν ἀποφυγὴ ἰδιωτικοποιήσεως μέρους τῆς ἑταιρείας. Στὰ Ἑλληνικὰ Ταχυδρομεῖα συμβαίνει τὸ ἀντίθετο, οἱ πρώην συνδικαλιστὲς ἔχουν συνεργασθεῖ μὲ ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες ταχυμεταφορῶν καὶ καρποῦνται τὶς ἀναθέσεις∙ σὲ πολλοὺς διαγωνισμοὺς τὰ Ταχυδρομεῖα ἀποκλείονται, διότι συνέχεια ὑποβάλλονται αἰτήσεις, χωρὶς τὴν συμπλήρωση τῶν νομίμων παραστατικῶν.