Ἡ παραφωνία τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν Εὐρώπη ἀποδείχθηκε περίτρανα, ὅτι ἄλλα ἔλεγε στοὺς ἡγέτες κι ἄλλα ἔκανε στὰ κομματικά του∙ ἔτσι ἀναγνώρισε ὡς ἀρχηγὸ τῆς εὐρωπαϊκῆς ἀριστερᾶς τὸν τελευταῖο κομμουνιστὴ πρωθυπουργὸ τῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας, καὶ περίμενε κατανόηση ἀπ’ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ. Αὐτὸ τὸ ἐπιβεβαιώνουν ἡ στάση του στὰ ἐθνικά μας θέματα καὶ ἡ ἐνδοτικότης του ἀπέναντι στὴν Ἄγκυρα, ὄχι μόνο στὸ μεταναστευτικὸ καὶ τρομοκρατικό, ποὺ δὲν δικαιολογεῖται μὲ τίποτε, ἀλλὰ καὶ στὶς ἐπιπτώσεις τους στὰ εὐρωπαϊκά∙ βρισκόμαστε στὴν γεωστρατηγικὴ γωνία τῆς Εὐρωζώνης, τὴν ὁποία οἱ Εὐρωπαῖοι θεωροῦν καθοριστικὴ γιὰ τὴν ἐξωτερικὴ προστασία της. Αὐτὸ δὲν γίνεται μὲ καταδικασμένες ἰδεολογίες καὶ ἀπόκρυφες ἐξαρτήσεις ἀπ’ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους∙ θὰ ἐπιβάλουν ὁπωσδήποτε τὴν πειθαρχία ἀνεξαρτήτως τῆς κυβερνήσεώς μας.