Ἡ προσφυγὴ στὶς κάλπες καθίσταται πλέον ἀναπόφευκτη, ὄχι μόνο γιὰ τὸ ἀδιέξοδο στὴν ἀξιολόγηση καὶ τὴν ψυχρολουσία τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἐνδοκομματικοὺς λόγους∙ μετὰ τὴν ἔναρξη τῆς δημοσκοπικῆς του καταρρεύσεως, ἕναν χρόνο περίπου πρίν, ἡ κομματικὴ συσπείρωση μέρα τὴν μέρα ἐξαχνοῦται, μὲ ἀποτέλεσμα παραμονὲς ἑορτῶν νὰ πηγαίνουν στὴν Κουμουνδούρου μόνο οἱ μισθωτοὶ ὑπάλληλοι καὶ αὐτοὶ γιὰ νὰ πληρωθοῦν, διότι ἔχουν ἀρκετοὺς μῆνες ποὺ δὲν παίρνουν τίποτε∙ τρέχουν νὰ βροῦν κάπου χρήματα γιὰ τὰ Χριστούγεννα κι οὔτε ἀκοῦνε τοὺς ἰνστρούχτορες, ἂν ἔχει ἀπομείνει κανένας. Ἀντιλαμβάνονται πλέον στὸ Μέγαρο Μαξίμου, ὅτι ἡ κατάρευση δὲν ἀνακόπτεται, παρὰ ἐπιτείνεται, ἔτσι προτείνουν στὸν πρωθυπουργὸ ἐκλογές, γιὰ νὰ συγκρατήσει ὅ,τι ἀπόμεινε∙ πολλοὶ προειδοποιοῦν, κι ἀνάμεσά τους οἱ σοβαροὶ δημοσκόποι, ὅτι ὁδηγοῦνται στὰ ἱστορικά τους ποσοστὰ ἢ καὶ χαμηλότερα ἀκόμη. Λένε μάλιστα, ὅτι, «ὁ ΣΥΡΙΖΑ ὡς ὀργανωμένο κόμμα δὲν ὑπάρχει πιά».