Τὸ θέμα τῆς ἀρχηστρατηγίας στοὺς Μηδικοὺς πολέμους ἦταν τὸ κύριο μεταξὺ τῶν Σπαρτιατῶν καὶ τῶν Ἀθηναίων, τῶν μεγάλων πόλεων τῆς ἐποχῆς στὸν ἑλληνικὸ κόσμο∙ οἱ Σπαρτιᾶτες διεκδικοῦσαν γιὰ τὸν ἑαυτό τους τὴν ἀρχηγία, διότι διέθεταν τὸ ἰσχυρότερο πεζικό, ἐνῶ οἱ Ἀθηναῖοι εἶχαν τὸν μεγαλύτερο στόλο καὶ τὴν νίκη στὸν Μαραθῶνα. «Καίτοι μελλούσης στρατείας ἐπὶ τοὺς βαρβάρους ἔσεσθαι τίνας χρὴ τὴν ἡγεμονίαν ἔχειν;» καὶ ὅταν ἐπρόκειτο νὰ γίνει ἡ ἐκστρατεία κατὰ τῶν βαρβάρων εἰς ποίους πρέπει νὰ ἀνατεθεῖ ἡ ἀρχηγία; «Οὐ τοὺς ἐν τῷ προτέρῳ πολέμῳ μάλιστ’ εὐδοκιμήσαντας καὶ πολλάκις μὲν ἰδίᾳ προκινδυνεύσαντας;» ὄχι σὲ ἐκείνους ποὺ στὸν προηγούμενο πόλεμο ἀποδεδειγμένα ἐνίκησαν καὶ πολλὲς φορὲς μόνοι του ριψοκινδύνευσαν; «Ἐν δὲ τοῖς κοινοῖς τῶν ἀγώνων ἀριστείων ἀξιωθέντας;» καὶ στοὺς κοινοὺς ἀγῶνες εἶχαν καταξιωθεῖ μὲ τὰ ἀριστεῖα; Τελικὰ οἱ Ἀθηναῖοι ὑπεχώρησαν καὶ ἀπεδέχθησαν τὴν ἀρχηγία τῶν Σπαρτιατῶν στὸν περσικὸ πόλεμο.