Ἡ κυβέρνηση παραμένει ἐγκλωβισμένη στὰ ἀδιέξοδά της καὶ ἀδυνατεῖ νὰ ξεφύγει ἀπ’ αὐτά∙ ὁ Ναπολεοντίσκος σκέπτεται μόνο τὴν λογοδοσία, οἱ ἀγρότες ἀποκλείουν τοὺς δρόμους, ἡ ἐξέγερση ἐπεκτείνεται στὰ ἀστικὰ στρώματα καὶ οἱ ὑπουργοὶ γίνονται δεκτοὶ μὲ τὶς πέτρες, ὅπου κι ἂν πᾶνε. Τὸ αἴτημα γιὰ ἐκλογὲς ὑποστηρίζεται πλέον καὶ δημοσίᾳ ἀπὸ κυβερνητικοὺς παράγοντες, γιὰ, «νὰ σώσουν ὅ,τι σώζεται», ὅπως λένε, ἀλλὰ σκοντάφτουν στὀ φόβο τῆς Εἰσαγγελίας∙ οἱ ἀγρότες δείχνουν ὅτι θὰ κλιμακώσουν τὶς κινητοποιήσεις τους, ἐνῶ οἱ δανειστὲς ἐπιμένουν στὶς θέσεις τους, πλήρη παράδοση ἢ χρεωκοπία, μὲ τὴν ἀπειλὴ τῆς ἐξόδου ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη στὸ τραπέζι. Ὅλοι ἀναγνωρίζουν ὅτι «δὲν πάει ἄλλο αὐτὴ ἡ κατάσταση», ἐνῶ οἱ κυβερνητικοὶ βουλευτὲς ξέρουν ὅτι κατὰ 80% δὲν ἐπανεκλέγονται καὶ ἀναζητοῦν τὴν ἀπασχόλησή τους τὴν ἑπομένη∙ ἡ κατάρρευση τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης προδιαγράφεται ὡς ἡ χειρότερη σὲ περίοδο δημοκρατικῆς ὁμαλότητος τῆς χώρας.