Τὰ πολλὰ δεινὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἄρχισαν μετὰ τὴν ἧττα τῶν Ἀθηναίων στὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο, λέει ὁ Ἰσοκράτης, καὶ ἀπηχεῖ μᾶλλον τὴν κοινὴ ἀντίληψη τῆς ἐποχῆς του∙ ἕνα ὅμως δὲν δύναται πράξειν, τὀ συνεγεῖραι ὅλους τοὺς Ἕλληνας σὲ πολιτικὴ ἀνάταση, ὥστε νὰ ξαναγίνουν ἐνεργοὶ πολῖτες, ὅπως οἱ παπποῦδες τους. «Καὶ ταῦθ’ ὅτι διὰ τὴν τῶν προγόνων τῶν ἡμετέρων ἀρετὴν οὕτως εἶχεν, αἱ τῆς πόλεως συμφοραὶ σαφῶς ἐπέδειξαν»∙ καὶ αὐτά, τὸν περιορισμὸ τῶν Περσῶν πέραν τῆς Φασήλιδος, τῆς ἀνατολικῆς ἄκρης τοῦ κόλπου τῆς Ἀτταλείας, ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ἀρετῆς τῶν προγόνων μας, καὶ τὸ ἀπέδειξαν σαφέστατα οἱ συμφορὲς τῆς πόλεως. «Ἅμα γὰρ ἡμεῖς τε τῆς ἀρχῆς ἀπεστερούμεθα καὶ τοῖς Ἕλλησιν ἀρχὴ τῶν κακῶν ἐγίγνετο»∙ διότι μόλις ἀποστερηθήκαμε ἐμεῖς τὴν ἀρχὴ τῆς ἡγεμονίας ἦρθε καὶ ἡ ἀρχὴ γιὰ τὰ κακὰ τῶν Ἑλλήνων. Ἐννοεῖ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη καὶ τὴν ὑποταγὴ στοὺς Πέρσες.