Μετὰ τὴν ἧττα εἰς τοὺς Αἰγὸς ποταμοὺς οἱ Σπαρτιάτες κυριάρχησαν, τὸ 403 π.Χ, στὴν Ἑλλάδα καὶ ἐπέβαλαν τὰ ὀλιγαρχικὰ καθεστῶτα τους, ἀλλὰ δὲν διήρκεσαν γιὰ πολύ∙ δέκα χρόνια ἀργότερα ἔχασαν τὴν κυριαρχία στὴν θάλασσα, μὲ τὴν βοήθεια ὅμως καὶ τοῦ Ἀθηναίου στρατηγοῦ Κόνωνος. «Μετὰ δὲ τὴν ἐν Ἑλλησπόντῳ γενομένην ἀτυχίαν ἑτέρων ἡγεμόνων καταστάντων ἐνίκησαν μὲν οἱ βάρβαροι ναυμαχοῦντες»∙ μετὰ δὲ τὴν ἀτυχία στὸν Ἑλλήσποντο ἄλλοι κατέστησαν ἡγεμόνες τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ ἐνίκησαν οἱ βάρβαροι σὲ ναυμαχία. «Ἦρξαν δὲ τῆς θαλάττης, κατέσχον δὲ τὰ πλεῖστα τῶν νήσων»∙ καὶ ἔγιναν κύριοι τῆς θαλάσσης, ἀφοῦ κατέλαβαν τὰ περισσότερα νησιά. «Ἀπέβησαν δ’ εἰς τὴν Λακωνικήν, Κύθηρα δὲ κατὰ κράτος εἷλον»∙ ἀποβιβάστηκαν δὲ στὴν Λακωνικὴ καὶ τὰ Κύθηρα κατέλαβαν κατὰ κράτος. «Ἅπασαν δὲ τὴν Πελοπόννησον κακῶς ποιοῦντες περιέπλευσαν»∙ καὶ καταληστεύοντές την περιέπλευσαν ὁλόκληρη τὴν Πελοπόννησο. Ἡ σπαρτιατικὴ ἡγεμονία εἶχε λήξει πλέον ἀπὸ τότε.