Οἱ ἑλληνικὲς πόλεις εἶχαν ἀντιληφθεῖ πλήρως τὶς δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις τῆς Σπαρτιατικῆς ἡγεμονίας, μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης καὶ τῆς ὑποταγῆς ὅλων ὑπὸ τὸν μεγάλο βασιλέα∙ ἀκόμη καὶ στὰ προβλήματα τῆς κυρίως Ἑλλάδος παρενέβαιναν οἱ Πέρσες καὶ ρύθμιζαν τὶς μεταξύ τους διαφορές. «Ὧν ἄξιον ἐνθυμηθέντες ἀγανακτῆσαι μὲν ἐπὶ τοῖς παροῦσι, ποθέσαι δὲ τὴν ἡγεμονίαν τὴν ἡμετέραν»∙ αὐτά, τὴν ὑποταγὴ στοὺς Πέρσες, ἀξίζει νὰ τὰ θυμόσαστε καὶ νὰ ἀγανακτῆτε μὲν γιὰ ὅσα ὑφίστασθε στὸ παρόν, ἀλλὰ καὶ νὰ ποθήσετε τὴν δική μας ἡγεμονία. «Μέμψασθαι δὲ Λακεδαιμονίους ὅτι τὴν μὲν ἀρχὴν εἰς τὸν πόλεμον κατέστησαν ὡς ἐλευθερώσοντες τοὺς Ἕλληνας»∙ καὶ νὰ μέμφεσθε τοὺς Λακεδαιμονίους διότι ὡς βασικὸ σκοπό τους στὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο εἶχαν θέσει τὴν ἀπελευθέρωση τῶν Ἑλλήνων. Ἦταν ἡ κρίσιμη στιγμὴ γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, διότι εἶχε ἀπογοητευθεῖ ἀπ’ τὴν Σπάρτη καὶ ἀναζητοῦσε ἄλλη ἡγεσία μεταξὺ τῶν πόλεων.