Οἱ αὐθαιρεσίες τῶν Σπαρτιατῶν, μετὰ τὸ τέλος τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου, πρὸς τὶς ἑλληνικὲς πόλεις καὶ ἡ ἐγκατάσταση ὀλιγαρχικῶν πολιτευμάτων συνοδεύθηκε μὲ τὴν ὑποταγὴ στοὺς Πέρσες∙ τὰ πάντα ρυθμίζονταν μὲ τὴν ἔγκριση τοῦ μεγάλου βασιλέως. «Ἐπὶ δὲ τῆς τελευτῆς οὕτω πολλοὺς αὐτῶν ἐκδότους ἐποίησαν»∙ μὲ τὸ τέλος τοῦ πολέμου πολλοὺς τοὺς ἔδιωξαν ἀπ’ τὶς πόλεις τους. «Καὶ τῆς μὲν ἡμετέρας πόλεως τοὺς Ἴωνας ἀπέστησαν, ἐξ ἧς ἀπῴκησαν καὶ δι’ ἣν πολλάκις ἐσώθησαν»∙ καὶ ἀπ’ τὴν δική μας πόλη μὲν ἀποστάτησαν τοὺς Ἴωνες, ἀπ’ τὴν ὁποία εἶχαν ἀποικισθεῖ καὶ χάρις στὴν ὁποία ἐσώθησαν πολλὲς φορές. «Τοῖς δὲ βαρβάροις αὐτοὺς ἐξέδοσαν, ὧν ἀκόντων τὴν χώραν ἔχουσι καὶ πρὸς οὓς οὐδὲ πώποτ’ ἐπαύσαντο πολεμοῦντες»∙ ἄλλες δὲ τὶς παραχώρησαν στοὺς βαρβάρους, τῶν ὁποίων τὴν χώρα κατέχουν χωρὶς τὴν θέλησή τους καὶ ἐναντίον τῶν ὁποίων δὲν εἶχαν ποτὲ παύσει νὰ πολεμοῦν οἱ ἴδιοι.