Ἡ νίκη τῶν εὐρωπαϊκῶν δυνάμεων στὴν Ὁλλανδία εἶναι σαρωτική, καθὼς τὴν πρώτη θέση κερδίζει τὸ κόμμα τοῦ πρωθυπουργοῦ, τὴν δεύτερη τὸ συνεργαζόμενο Χριστιανοδημοκρατικὸ στὴν κυβέρνηση, τὸ Δημοκρατικὸ τρίτο, καὶ τὸ ἀκροδεξιὸ τέταρτο, ἐνῶ ἡ συμμετοχὴ ἀνῆλθε στὸ 82%∙ οἱ ἐπιπτώσεις στὴν Εὐρώπη εἶναι ἄμεσες, διότι οἱ Εὐρωσκεπτικιστὲς περίμεναν τὴν νίκη τοῦ ἐκλεκτοῦ τους στὶς κάλπες, ὥστε νὰ ἐπεκταθεῖ τὸ κίνημά τους στὶς ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρωζώνης καὶ νὰ ἀρχίσει ἡ διάλυσή της, ὅπως τὸ εἶχε διαλαλήσει ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκή. Ἡ πολιτικὴ συνοχὴ στὴν Εὐρώπη ἐνισχύεται καὶ οἱ δυνάμεις γιὰ ἑνότητα καὶ ἑνιαία ἀμυντικὴ καὶ ἐξωτερικὴ πολιτική∙ οἱ ἐπιπτώσεις στὴν Γαλλία εὐνοϊκές. Ὁ Μάρκ Ροῦτε, παραμένει πρωθυπουργός, καὶ χαιρέτισε τὴν νίκη κατὰ τοῦ λαϊκισμοῦ, ὡς πανευρωπαϊκὸ παράδειγμα.